|
|
30 oktober 2005
XXIII. Raadsel Drieëntwintig
De duistere wereld waarin ik leef, verandert elk weekend in eentje met een laag suiker eromheen. Iedereen kijkt naar de buitenkant en gelooft dat dit wel een normaal familie is, of meevalt. Maar als je een hap nam uit dit gerechtje zou je de bittere smaak smaken en jou realiseren dat dit een leugen was. Het was bedrog. Schijn bedriegt. Het is ziek dat je nooit de waarheid op het eerste gezicht zien kunt, zo zou iedereen voldoende van elkaar weten om bij elkaar te blijven of de ander op afstand te houden. Het is een ware comedie als mijn broer thuis is met zijn vriendin die hem zo vaak als mogelijk bezoekt. Ik zit dan vol gemengde gevoelens terwijl hij zo opeens 'lievig' tegen me doet, mij behandelend als iemand waar hij een uitstekende band mee heeft. Ik haat mijn humeur-schommelingen die ook mede door hen bestaan. Ik tracht me buiten hun wereld (ze zitten in de huiskamer tv te kijken) te houden, door stilletjes mijn levensgeschiedenis vast te leggen alsof ik lucht ben. Zo valt hij me ook niet lastig met zijn valse gebaren die niets betekenen eenmaal zijn vriendin de deur uit is.
Mijn vriendin is aardig. Dit is de tweede keer dat we elkaar ontmoeten... Ik besloot om eens eerlijk tegen mijn moeder te zijn in plaats van zoals gewoonlijk te zeggen dat ik bij een vriendin was die in de buurt woonde. Die had ik al jaren niet meer gesproken. Haar reactie was niets verrassend. "Unclear kind, straks overkomt jou iets! Ik háát die persoon die jou daar heen vraagt te komen. Als iets gebeurt moet ik jouw vader inlichten. Je brengt me in problemen!!' etc etc. Was ik al niet volwassen, moeder? Blijkbaar wist ze dat niet. Het was alsof ze een steen door mijn strot naar beneden duwde. Even kreeg ik ontzettend veel spijt omdat ze nu eenmaal goed is in het jou slecht doen voelen of je te laten schamen. Echter stond mijn besluit vast en dacht dat ze wel bij zou draaien. Dat was altijd wel het geval. Mijn moeder was hysterisch en dramatisch, dat allemaal voor niets. Ze haatte iemand die ze niet kende. Dat terwijl ik degene was die voorstelde mijn vriendin nogmaals te ontmoeten. Ze was nergens schuldig voor.
Ze is echt een lieverd, ofschoon ik probeer om niets te denken en mijn emoties achterwege te houden. Ze knuffelt mij... Niemand knuffelt mij. Ik heb nooit geweten hoe het aanvoelt om geknuffeld te worden door een vriendin. Omdat ik het alle drie de keren niet verwachtte, overviel het mij telkens weer. Je zou kunnen zeggen dat mijn gedachtes op slot sprongen. Even was ik niet aanwezig toen ze dat deed. Het nam tijd om dit allemaal te verwerken of als werkelijkheid te aanvaarden. Ik herinner me ook nog goed hoe ze mijn vingers streelde voor ze naar haar bus toeliep. Als ik niet weet wat het beste is om te doen, terug te zeggen, kopieer ik vaak de ander. Ik wist niet anders en dus deed ik hetzelfde bij haar... Waarom deed ze dat? Iets wat weken, maanden of jaren van vertrouwen nodig had voordat je iemand zo... aanraakte? Hoe weet je wanneer iemand iets meent, bedoelt of niet, in een wereld vol maskerades? In de trein droomde ik verder over alle gebeurtenissen, het meest over ons kort gesprekje. Mijn verlegenheid zat zo vaak in de weg wat mij de zenuwen bezorgde van schaamte (is dat mogelijk?). Ik wou niet dat ze me stom vond hoewel ik mij als persoon al voelde dat ik nergens goed voor was. Ik dacht eroverna het haar toch eens te vertellen, maar betwijfel het sterk. De laatste keer dat ik oprecht was, liep alles fout. Onze afspraak veranderde, en uiteindelijk bleven we niet bij elkaar. We werden 'bruut' uit elkaar gerukt. Soms is zwijgen puur goud. Maar de gedachte haar dichtbij te hebben voelde zo fijn. |
Categorie: » souvenirs In droefheid, neergekrabbeld door een enigma
:: 19:36
XXII. Raadsel Tweeëntwintig
Allang wou ik de film American History X zien omdat het nogal bekend is en ik van drama's houd. De vele reacties die ik gelezen heb overtuigden me dat het de moeite waard is om te kopen en het te bekijken. Telkens als ik de stad intrek om wat spullen te gaan halen met mijn moeder neem ik even de tijd om een aantal winkels af te stranden op zoek naar video's -nu ook dvd's- die in de uitverkoop staan of in aanbieding zijn. Zo kreeg ik uiteindelijk deze film te pakken, samen met Ik ook van jou. Ik moet zeggen dat ik erg onder de indruk ben van American History X. Edward Furlong die de rol van John Conor speelde in Terminator 2, vertolkte zijn personage Danny Vinyard zo goed dat het einde me het gevoel gaf dat ik ook dood moest gaan door de sympathie die ik tijdens het zien van deze film voor hem opbouwde. Ik moest mezelf inprenten dat het maar een film is, niets meer en niets minder. Als buitenlandse raakte de verhaallijn mij enorm. Waarom ik zoveel van drama houd is dat het altijd wel een realistisch tintje heeft, in tegenstelling tot horror, actie en comedies. Die zijn meer gebasseert op een grote, levendige fantasie die -wat ik geloof- de geesten van mensen verzieken. Ik refereer het meest naar horror. Ik kijk er nooit naar.
Deze film laat zien hoe erg racisme kan zijn, hoe en wat skinheads al dan niet denken van de gekleurden, hoe destructief hun haat uiteindelijk is, hoe makkelijk je onzin op 'verloren zielen' kunt inpraten en ze zover kunt krijgen je te geloven, en jou zelfs als held, of grote voorbeeld gaan zien. Soms doen zulke films mij vies voelen om mijn 'kleurtje'. Het klinkt net een ziekte of een besmetting, alsof ik mensen kan infecteren. Kan ik het helpen dat ik niet wit ben. Ervanuit gaande dat je er zelf niet voor kiest geboren te worden, dacht ik dat het mijn schuld niet was dat ik 'anders' was dan anderen wilden dat je was. Beeld je in dat er momenteel talloze nationalisten waren die hun hekel waarschijnlijk ook toonden, zoals de KK-clan in Amerika. Misschien lopen er in Nederland geen skinheads rond, er waren wel mensen die discrimineerden. Vaak bleef het niet bij kleur, het ging verder met geslachts-discriminatie (mannen zijn beter dan vrouwen, is het nog niet zo dat zij meer betaald worden dan vrouwen? Puur discriminatie), geaardsheid-discriminatie (laatst had je nog dat een paar jongens een Amerikaanse homo-paar in elkaar sloegen doordat ze met elkaar zoenend door Amsterdam liepen), trend-discriminatie (als je iets niet draagt, dan ben je niet 'cool', dan hoor je er niet bij, dan wordt je uitgescholden), gewichts-discrimatie (you're only populair with anorexia) enzovoorts. Discrimatie is er op allerlei vlakken. Ik denk dat mijn vader of een oom van me eens het slachtoffer van 'huidskleur-discriminatie' is geworden. Meestal heb je dat bij discotheken of andere uitgaansplekken, dat ze 'vuile negers' de toegang verbieden. Het is stom want verschillen zouden juist verheerlijkt moeten worden. Stel je voor als iedereen hetzelfde was, zou het leven niet saai zijn? Hoe zou men iets mooi kunnen noemen als er geen 'lelijk' was? Je zou jouw tegenpool juist moeten waarderen. Maar 'what goed around comes around'. Als jij niet de prijs betaalt voor jouw daden, dan valt de bon in de schoot van dierbaren.
Ik ook van jou
Het houdt jou aandacht door de vele gebeurtenissen, hoewel het begin nogal slowmotion is. Daarbij maakt de voice-over het alleen maar erger. Maar dat vermindert eenmaal je veel begint te zien, zoals seks. Wat me wel teleurstelde is hoe seksualiteit neergebracht wordt. Achteraf, aan het eind van de film resteert jou de boodschap dat als je seks hebt met iemand, dat dát al liefde te noemen is. Een nadeel van verfilmde boeken is dat je in een korte tijd zoveel mogelijk in beeld moet zetten en dat lukt niet (altijd). Anders krijg je zo'n film à la 'Lord of the Rings' waar jouw billen stijf van worden (en het is overigens niet een van mijn geliefde films, het was te zoet). Ik zag niet hoe de hoofdpersonen namelijk zo verliefd op elkaar konden worden en waarom Reza zo knettergek ging gedragen. Je vroeg je af wat de oorzaken waren, maar dat krijg je niet te zien of te weten. Het is een hysterische film, met een dramatisch afloop. Ik denk niet dat ik het nogmaals ga kijken. Het is te droogjes. Het boek lezen leek me veel beter. Voor automutilanten zou het mogelijk wel inspirerend zijn. Tenminste, ik voelde dat ik nieuwe ideeën kreeg. |
Categorie: » souvenirs In droefheid, neergekrabbeld door een enigma
:: 10:55
XXI. Raadsel Eenentwintig
'Hij heeft gelijk', dacht ik dan, 'wat heb je eigenlijk aan het leven? Ach, het is wel eens aardig, maar daar tegenover staan zoveel momenten van ellende, tegenslag, koude regen en teleurstellingen. Is het al die moeite wel waard? Is het niet veel rustiger om maar te liggen en te slapen en van niets meer te weten, niets meer te voelen? Ja, dat is veel rustiger, daar is niets tegenin te brengen. Lees de krant, kijk naar het journaal: de hele wereld is een zooitje, overal is die ellende. Zijn de mensen eigenlijk niet stapelgek als ze wél al die moeite doen om te leven, in plaats van dat je per definitie een beetje gestoord zou zijn als je dat niet wilt?'
De wereld gaat op zijn kop staan op die manier. Alles wat vanzelfsprekend was werd dubieus. Ik had het gevoel dat mijn wereld kleiner werd, beperkter. De normale dagelijkse zaken werden teruggebracht naar de fundamentele vraag: 'to be or not to be'. Kleine tegenslagen, zoals iets kapot laten vallen of natgeregend worden, legden hun gewicht in de schaal van het not to be. 'Zie je wel, het leven is ellende.' Ik begon dus dingen te mijden die een redelijke kans op mislukkingen in zich droegen, omdat alles wat tegenviel me liet doorslaan naar de sterf-kant van de schaal. Ik kon de dood voelen zuigen.
Positieve gebeurtenissen hadden echter maar een zeer beperkte invloed op de afweging, omdat ik altijd dacht: 'Ja, dat is nu wel leuk, maar straks is het weg'. Mijn studie en alles waar ik naar streefde werden erg relatief. Wat voor zin had alles, waar deed ik het ook al weer voor? Het ging om nu, het heden, want volgend jaar, volgende maand, morgen kon ik wel dood zijn.
Bron: Kopie uit een onbekend boek |
Categorie: » souvenirs In droefheid, neergekrabbeld door een enigma
:: 10:07
28 oktober 2005
Graag wil ik iedereen bedanken die me tot nu toe hebben bezocht. Het is lief van jullie, en het zijn zulke momenten die ik niet graag heb: niet wetend wat terug te zeggen.
Ik kan het niet voorstellen, echter heb ik niet gedacht dat anderen zouden twijfelen aan alles dat ik voel en doorsta, aan alles dat ik hier schrijf. Nogmaals wil ik zeggen dat ik geen motief kan vinden of de nut kan inzien van 'verhalen' neerpennen die niet werkelijk zijn. En waarom zou een depressieveling haar of zijn tijd verspillen met schrijven dat al zoveel energie van je vergt? Het is niet te vatten.
Vandaag nog wilde ik mijn log offline zetten door de gedachte aan M. Als het niet was voor een reactie die ik gekregen heb, dan had ik het wel zo gelaten. Als ik een bedriegster was dan zou ik reacties toestaan om mezelf belangrijker te voelen, dat doe ik niet. Mocht er nog meer twijfels bestaan dan moet je onder persona kijken. Ik heb twee andere logs, op insecurities.org en diaryland. Omdat ik het zat werd telkens in het Engels te schrijven, besloot ik een log aan te maken om ook het Nederlands niet te vergeten. Al bijna drie jaar praat ik niet regelmatig Nederlands door mijn isolatie (ik had jullie al gewaarschuwd voor schrijffouten hierdoor). De meeste contacten die ik heb zijn uit het buitenland. De enige momenten dat ik bezig was met Nederlands was als ik gedichten schreef of in een woordenboek keek om synoniemen te vinden.
Ik denk niet dat ik me meer hoef te bewijzen of dat nogmaals zál doen. Tenslotte schrijf ik voor mij en degenen die hetzelfde voelen hebben geluk. |
Categorie: » acta In droefheid, neergekrabbeld door een enigma
:: 22:47
| Ik lag in de armen van een jongen die blijkbaar wist dat het mij goed zou doen, hoewel hij zelf geen bepaalde gevoelens voor me koesterde. Het voelde heel fijn aan. |
Categorie: » dormir In droefheid, neergekrabbeld door een enigma
:: 13:56
Ik voel me zo alleen. Zondag ben ik er niet omdat ik even uit de stad moet. In werkelijkheid hoopte ik een ander reactie te krijgen zodat ik weg kon kwijnen in de slaapkamer maar je kunt niet voorspellen wat iemand gaat doen of verwachten dat zij iets doen wat jij wilt. Het is willen dat ze voor jou leven, hun leven aan jouw grillen moeten aanpassen. Alles is zo gedwongen. Er is niets meer dat ik doe met plezier of enige blijdschap. Ik doe het omdat het moet of omdat het mij is gevraagd. En dan nog treuzel ik. Ik probeer eronderuit te komen door smoesjes te verzinnen. Door leugens in de strijd te gooien om met rust gelaten te worden. Een tegenstrijdigheid, want ik voelde me alleen terwijl ik dat zelf wilde. Zelfs als ik toegeef aan een zelfverminking, kan het mij niet boeien. Oké, ik bloed en dan? En dan droogt het op en moet ik het weer doen. Of het kost me vlekken op mijn kleren en moet ik ermee kappen voordat iemand het merkt. Meestal merkt mijn moeder dat wel. Ze heeft van die rare buien. Af en toe kan ze kwaad worden, andere keren is het alsof het niets is. Misschien is ze blij dat ik tenminste in leven ben. Niet dat ik mezelf zou willen doodsnijden (het zou een ook een langzame dood zijn). Nee, want dat is fout. Als je toegeeft aan gruwelijke methodes om jouw leven te beëindigen dan was het egoïstisch. Je moest altijd aan anderen denken. Je moet hen niet traumatiseren terwijl zij juist degenen zijn die jouw leven onaangenaam maken. Ik denk dat velen juist wel erover nadenken voordat ze een hand aan zichzelf slaan. Vroeger waren zelfmoordenaars mensen met enorme lef die ik niet begreep. Hoe kan je iemand begrijpen als je ze niet bent? Nu is het verhaal anders. Een goeie methode vinden is enorm moeilijk. Vooral een die snel, effectief en pijnloos is en werkt. Soms kost het je enorm veel geld en niet iedereen heeft voldoende eraan. Dus kiezen ze de eerste de beste gebouw, meer, zee of wat dan ook. Daar hoeft geen geld aan te pas te komen. Ik denk dat iedereen die een poging ertoe waagde een hand in het duister stak want geen van de manieren bieden 100% garantie van succes. En dat was niet laf, het was een moedige en risicovolle stap. De kans bestond dat je de volgende dag in het ziekenhuis wakker zou worden en verminkt.
Ik heb een hekel aan sommige boeken, vooral zij die denken dat ze zo informatief zijn of waardig zijn voor publicatie. Die zouden moeten worden verbrand door de beperktheid van visie. Ik kan het niet hebben dat iemand een mening geeft zonder andere invalshoeken in te nemen om de hele toestand te begrijpen. Ik las een stuk uit een boek over stervensbegeleiding (het stond in die kast in de bibliotheek) en een man vertelde de reactie van haar dochter op een vriendin die net dood was gegaan aan zelfdoding. Haar eerste, beste reactie was: 'Hoe kon zij dat ons aandoen?'. Ik wist dat ik niet verder zou lezen, het was niet nieuws. Het stelde me teleur dat mensen eerst aan zichzelf dachten als iemand is overleden. 'Hoe moet ik het nu redden?', zeiden ze dan. Waarom vragen ze zich niet eerst af waarom of wat de dader tot zulke hoogtes heeft gedreven? Er is altijd een oorzaak en eventueel een aanleiding. Wisten ze wel hoe zelfzuchtig hun reactie zelf klonken? Alsof ze afhankelijk zijn van de overleden persoon. Alsof de zelfmoordenaars ondanks hun leed of welke reden ze al dan niet hadden om hier niet te blijven, het moeten doorstaan om hen een plezier te doen. Alsof hun leven aan deze mensen toebehoort. Alsof ze het bezit zijn van een ander. Het is niet laf om er een punt achter te zetten. Als je leeft moet je veel en mag je weinig. Vooral de eeuwige routine, en in de aanwezigheid van collega's zijn die met elkaar strijden voor de beste plaats. Eenmaal de doel bereikt, wat? Wat anders was er dan om voor te strijden? Dan had je de dagelijkse 'ongelukken' ook nog. En is het niet zo dat deze maatschappij wilt dat niemand afhankelijk van elkaar moet zijn? Dat was overal te zien. Hoe kinderen snel het huis verlaten om op zichzelf te gaan wonen, of je moet werken. Banden die juist sterk moeten zijn of blijven worden verbroken. Iedereen was gericht op het individueel zijn, leven en beleven. En individualiteit was eenzaamheid. Aan het eind, voelde iedereen zich wel verlaten.
De dood zal uiteindelijk ieder van ons tot zich nemen. Waarom was er dan verdriet, als je ooit zelf dood zou gaan?
Als ik weer eens zat de treuren om M. dan was het wel om de eenzame weg die hij heeft afgelegd. Ik miste hem. |
Categorie: » acta In droefheid, neergekrabbeld door een enigma
:: 13:36
Is het normaal om naar iemand te verlangen wiens lichaam weg te rotten zat, onder aarde, onder de grond waar je op liep? Die gedachte al maakte me van streek. Ik wou het niet accepteren dat er iemand was die ik zo belangrijk achtte me zo was onstolen, hoewel het zijn eigen keuze was en niemand zijn handen had vastgehouden of een strop erin had geduwd. Ik bleef me klote en eigenaardig voelen. Het is niet anders te beschrijven dan een holle gevoel alsof er net een inbraak is gepleegd. Er vormde zich klitten - als dat mogelijk is - in mijn hoofd. De zenuwdraden waren allemaal verward, ongeordend door elkaar. Ik voelde me verstrooid en in de war. Andere keren glimlachte ik. Wat als er niets was om verdrietig over te zijn? Het leek alsof ik me gedwongen voelde om verdrietig te zijn, om lang te treuren om een verlies. Het was hard voor mij om te geloven dat het mij in werkelijkheid niets kon schelen. Dat kan niet. Hoe kan iemand die zich van alles aantrok geen greintje medelijden hebben? Nee, dan kende je me niet voldoende. Hier wist ik nooit wat echt was of niet. Ik wist niet of ík wel echt was of niet.
Ik zeg altijd dat tijd de verschrikkelijkste uitvinding in de wereld is. Het leven is al chaos. Om het niet uit elkaar te laten vallen hebben ze iets uitgevonden dat verleden, heden en toekomst kan scheiden. Voor mij liepen ze door elkaar óf bestonden niet. Als je ziek en moe bent dan loopt de tijd vaak langzaam. Hoe langzamer het liep, hoe dieper en slechter ik over mezelf ging denken. Ik wou mezelf tot halte roepen, hopend dat 'tijd' sneller kwam, zodat ik niet meer in de knoop met mezelf hoefde te liggen. Of dat 'ik' en 'mezelf' zouden ophouden elkaar in de haren te vliegen doordat ze van opinie verschillen. Mijn zelfhaat was erg groot dat zijn vernietigende kracht op mijn gezicht te lezen stond, weerspiegelt in mijn oogpupillen. Mensen begrijpen dat niet omdat ze niet kunnen zien. Ze kunnen zich niet over de vensterbanken heenhijsen om te kijken wat er achter de ramen plaatsvindt of gebeurt. Zover liet ik niemand toe. |
Categorie: » acta In droefheid, neergekrabbeld door een enigma
:: 00:00
26 oktober 2005
And you know you’re gonna
Lie to you
In your own way
Know know too well
Know the chill
Know she breaks
My siren
Never was one
For a prissy girl
Coquette
Call in for
An ambulance
Reach high
Doesn’t
Mean she’s
Holy
Just means
She’s got a cellular handy
Almost
Brave
Almost
Pregnant
Almost in love vanilla
And you know you’re
Gonna lie to you
In your own way
Een van de juweeltjes die op de nieuwe cd zitten die ik deze week mocht ontvangen. Echt een heel mooi nummer. Het klinkt droevig maar krachtig. Een nummer die ik vaak zal gaan draaien.
Update: Inmiddels heb ik de betekenis opgezocht en mijn eigen interpretatie eraan gegeven. Het verhaalt de daden van een 'mooi' meisje, die een man 'verleidt' die haar uiteindelijk in de steek laat. Ze blijft 'gewond', 'verkracht' (haast zwanger) achter. En haar goddelijkheid, zoetheid en puurheid lijkt nooit te hebben bestaan. Ze heeft hulp nodig. Voor mij lijkt het treffend, terugblikkend op bepaalde gebeurtenissen. |
In droefheid, neergekrabbeld door een enigma
:: 02:41
Tante Bed is op bezoek. Dat zei een 'tante' ooit eens tegen mij als mijn moeder haar had verteld dat ik me ziek voelde door mijn ongesteldheid. Mijn eetlust verminderde, ik voelde me misselijk met braakneigingen (maar nooit gebraakt) en had gezwollen kuiten. Ja, heel prettig. Al jaren heb ik last van enorme pijn en krampen in mijn buik. Via anderen had ik gehoord dat de pil wonderen verrichtte en vroeg het aan mijn huisarts, maar niets in mijn maandelijkse toestand is veranderd en kapte ik ermee vorige maand. Ik blijf uren aan bed gekluisterd, mezelf wiegend om de pijn te verzachten. Het gebeurt niet. Ik moet wachten totdat het voorbij is over een paar dagen. Wat een plezier is het om een vrouw te zijn. Niet heus. Ik was liever een plant of een blad geweest. Of een ding. Nee, niets is veel beter.
Vanochtend smste een ander vriendin mij die in het buitenland woont (landen van mij verwijderd). Ze wou eventjes met mij babbelen over wat dan ook terwijl ze studeerde. Ik sleepte mezelf uit bed naar de computer in de huiskamer. Het was een zinnig gesprek waar je over blijft nadenken. Ze is net zoals ik depressief met suïcidiale neigingen. Net zoals ik dacht ze dat alles mogelijk kon zijn, dat wat wij (zij en ik) als leven ervoeren, misschien iets was dat zich in onze gedachtes afspeelde. Of we hadden iets vreselijks gedaan en waren hiernaartoe verzonden om onze straf uit te zitten. Het was een soort hel waar ontsnapping niet echt mogelijk lijkt te zijn. Een gevangenis. Ik voelde me net zoals haar al jaren 'dood'. Ik was gestorven toen ik inzag hoe waardeloos het bestaan was en alles dat ik gedwongen moest meemaken. Alles wat ik niet naar gevraagd had. Ik vertelde haar dat we gestorven waren maar verder leefden als machines (alleen ons lichaam functioneerde nog) en machines kunnen ook kapot gaan (je lichaam mankeert altijd wel wat). Hopelijk zouden alle schroeven los komen te zitten en viel ik kapot zoals het hoort te zijn. Dan zou niemand mij een zelfzuchtig persoon noemen die zich van kant heeft gemaakt. Ze is eveneens een lief persoon, ouder dan ik (de meeste online vrienden zijn vaak ouder) die vastbesloten naar Nederland voor me wou komen zodat wij 'samen in Amsterdam konden gaan feestvieren'. Zo te zien om onze problemen even te vergeten. Ze wou me ook komen redden voordat Nederland onder water kwam te liggen. Ik moest daar wel om lachen, ik zie dat niet zo gauw gebeuren (feestvieren), niet met zulk vertroebelde visies, en de dood was iets dat ik met open armen verwelkomde. Mijn leefregel is doen alsof, zoveel je maar kunt. In de tussentijd naar een gereedschap zoeken kon geen kwaad.
De moeder van mijn vriend heeft mij vandaag gebeld. Zijn ouders waren lieve mensen en ik mocht ze wel, ondanks mijn kwetsbaarheid. Ik zou hen meer hebben gemogen als ik iemand was met status, van waarde. Niet de persoon die ik nu ben. Onze levensgeschiedenissen verschilden enorm. Ik was in een gezin geboren dat zou uitlopen op een ellende terwijl zij veel genegenheid voor elkaar hadden. Respect was iets dat ik 'op straat' bij elkaar heb geplukt. Nog steeds gedraag ik me soms als een 'ongemanierd' persoon tegen mij wil in, omdat ik niet beter weet.
Het was mij een vraag of er leven na de dood bestond en waar mensen naartoe gingen. Op de lezing van vorige week zei Walsch dat er een artikel gepubliceerd is over de bijbel, hoe de paus of de katholieke kerk toegaf/bekende dat niet alle teksten in deze heilige boek als de volledige waarheid konden worden genomen. Eén van de verhalen zouden zelfs verzonnen zijn. Blijkbaar heeft iedereen deze zeer belangrijke informatie genegeerd en gedaan of het nooit in de krant heeft gestaan. De vorige paus zei voor zijn dood dat er ook geen hel zou zijn. Het is maar een verzinsel. Weten mensen hoeveel er kan veranderen met deze bekentenissen? Blijkbaar niet. Het lijkt echt dat men een sm-aanhanger was geworden. We wilden liever de harde weg door pijn te lijden.
Ik herlas een brief die ik van de ouders van mijn vriend (laten we hem M. noemen) heb meegekregen die een vriend naar hem schreef. Het was christelijk en maakte me echt ziek om het te lezen. Onderdanigheid en masochisme straalde er helemaal van af. Ik heb respect voor sommige visies maar sommigen zijn zo extreem. De brief keurde het leed van de mensen goed, omdat we uiteindelijk wisten hoe Jezus had geleden en wij uiteindelijk 'bij God zullen komen', zoiets. Het is hoe je het bekijkt. Ik vind het klinklare onzin. Dus iemand die veel lijdt zal een betere plek in de Hemel krijgen dan iemand die dat niet doet of voelt? De reden dat het me misselijk maakte was dat M. ziek was en zoiets zeg je toch niet tegen een zieke? 'Ja, lijd maar want het komt je ten goede'. Ik heb het gevoel dat M. deze woorden nauwelijks hoorde, maar uit beleefdheid -net zoals ik zou zijn- deed alsof deze woorden hem diep raakten. Wat de wereld je al dan niet aandoet. Dat mensen zoiets denken of geloven? |
Categorie: » acta In droefheid, neergekrabbeld door een enigma
:: 02:31
25 oktober 2005
Dark is the sky
during all nights
But not as dark
as black roses are
Roses which have been through the bad
Witnesses of the far behind us past
Caring so many old memories
of rains, dust, tears... who knows?
The black roses do
because they've been through
Dark are all nights
Dark is the universe there outside
But not as dark
as black roses are
Nights have their stars
The universe has millions of them
The dark roses possess none
They are cursed being dark
Drie jaar geleden geschreven. Dit zijn allemaal oude gedichtjes, ook de ondersten. Inmiddels is mijn hele schrijfstijl veranderd en nog gecompliceerder geworden. Ik schreef dit in de mediatheek op school, terwijl ik uit het raam staarde naar verwelkte bloemen en bladeren. Herfst was in aankomst. |
Categorie: » poesia In droefheid, neergekrabbeld door een enigma
:: 04:25
| Ik had ruzie met broer en hij verwondde mij aan mijn benen die gingen bloeden. Ik krabde zijn rug open zonder dat hij het in de gaten leek te hebben. Ik herinner mij niets meer. |
Categorie: » dormir In droefheid, neergekrabbeld door een enigma
:: 03:53
"I hope our love can heal the scars in your mind, & in your body'll be a distant memory... I love you as you are without conditions, I love everything about you including those scars, they're a part of you..."
Het was een van de mooiste of wel, hét mooiste dat mij ooit is verteld door iemand die ik zo graag mocht en nog mag (ik kan het nog niet verwerken, mijn moeder zegt dat ik zijn ziel niet laat rusten door voortdurend te huilen). Het was het enige dat lang in mijn geheugen gegrift is gebleven...
Omdat ik wist dat hij mogelijk op een dag er niet meer zou zijn, had ik al zijn woorden als een soort obsessieveling - ik was geobsedeerd door hem - opgeschreven om ook plaats te maken voor nieuwe berichten. Aan het eind zouden er geen meer aankomen. Ik zal deze papieren weggooien voor ons eigen bestwil en hopen dat zijn woorden mij bij zullen blijven. Dat is alles wat ik kon doen.
Mijn menstruatie is op komst en maakt me gevoeliger dan ik al ben. Zowat de hele dag, of een aantal uren aan een stuk door kon ik mijn tranen niet bedwingen en zat ik te snotteren, onverschillig tegenover mijn moeder die in de kamer was. Ik had haast een barstende hoofdpijn gekregen. Ze begon het mogelijk zat te worden of treurig - dat zei ze - want er kwam een moment dat ze zei dat ik op moest houden. Het scheen te verergeren. Na een tijdje leidde het minderwaardigheisdsgevoel naar een zelfbestraffing; ik moest bloed zien. Mijn droefheid had geen limiet, totdat ik in slaap viel. Ik heb lichte hoofdpijn op het moment. Het leven is onontkombaar in mijn mening. Het leek mij de bedoeling dat iedereen hun zooitje moest uitzitten en het verkeerd was om de deuren op te zoeken voor bevrijding. Ik dacht elke dag aan een verloren band en voelde me nog erger. Het was alsof er ook een sleutel met zich mee was genomen die nergens (meer) verkrijgbaar was, zelfs geen kopie. Ik wilde hem zien... Nu was ik wakker en moest van dit computer af zien te komen voordat hij uit zijn werk komt. Het zou dan weer op een ruzie uitdraaien - ik voel me echt rot in dit huis. Ik kon niet verder slapen eens ik wakker was geworden. Misschien later.
Ik schaam mij voor mijn vergeetachtigheid, ik herinner bijna niet zoveel meer. Mijn geschrift wordt moeilijk (ik moet telkens definities van bepaalde woorden opzoeken of kijken hoe je dat alweer schrijft), mijn verleden is vaag, ooit compleet verdwenen. Deze vergeetachtigheid maakte me een dom wezen. Vooral nu. Mijn dagboeken waren voorgoed weg, nog net verbannen uit mijn wereldje. Gisteren versnipperde ik de laatste vellen en heb ze bij het vuil gedaan nadat ik ze even had doorgelezen om te zien of er iets belangrijks erin stonden. Het maakte me wel duidelijk dat er allang iets mis was met mij. Tijd komt met wijsheid. Ik bleef me erin verdiepen, ik wou niets anders. Toen was ik ontzettend naïef waardoor ik iedereen geloofde. Ondanks hun zichtbare slechte eigenschappen, dacht ik dat ze heus wel liever zouden worden na bepaalde tijd, maar sommige mensen veranderen niet of je kunt ze niet veranderen.
Een week geleden had ik een cd van Tori Amos gewonnen, nu zat ik het te beluisteren. Er waren van de achtendertig nummers, vijftien die ik nooit had gehoord. Love Song is eentje waarna ik op zoek was die niet op haar normale albums te verkrijgen is. Het was een cover, vandaar. Ik heb het in mijn mp3 player, maar ik ben blij dat het op deze cd zit. Tori is een van de weinige zangeressen waarna ik lang kan luisteren als ik mij droevig voel. Voor iemand die te kampen heeft gehad met miskramen, verkrachting en christelijke ouders, is het logisch dat ze weet hoe het voelt om pijn te hebben. Ik was ontzettend blij toen mijn moeder gisteren met het pakje kwam aanzwaaien. Alleen stopte het mijn huilbuien niet.
Over een paar dagen stonden twee afspraken gepland, ik heb ze inmiddels afgezegd. In de voicemail van een mevrouw sprak ik expres mijn mobiele nummer niet in zodat ik niet teruggebeld kon worden. Als ze me schrijft dan zal ik zeggen dat ik het vergeten was. Ik zie me mezelf niet naar de bushalte heen slepen om naar een paar onzinnige zinnetjes te luisteren die mijn aandacht nooit zouden hebben. Gesprekken met mijn psycholoog waren vreemdelinge-gesprekken. Als we communiceerden, sprak ze over mijn hoofd heen. Net zoiets als iemand strak voorbij lopen zonder in de gaten te hebben dat het een bekende is (slecht voorbeeld, ik weet het). Zo praat zij tegen iemand die ze niet kent. Wij beide praten over een meisje die wij beide niet kennen. Ze dacht me alleen te kennen en ik liet haar in haar illusie. Ik heb geen energie om iemand te corrigeren. Ik heb geen energie om haar te vertellen hoe het wel zit. Ik heb geen zin in een reddingsactie. Ik wil niet dat mijn plannen en wensen in de war worden geschopt en dus waren onze gesprekken een tijdsverspilling. Ik verspilde haar tijd, alleen kreeg ze ervoor betaald, waarom zóu ze klagen? Alles is een tijdsverspilling en het geeft zeker niet om mijn tijd te verspillen. Ik deed toch niets zinnigs. Mijn leven is een tijdsverspilling en ik kon nog altijd wat tijdsverspilling erbij hebben. Het maakte niet veel uit. |
Categorie: » souvenirs In droefheid, neergekrabbeld door een enigma
:: 03:21
23 oktober 2005
Vannacht had ik een droom waar mijn moeder aan kwam rennen en zei dat er een brand was in de huiskamer. Ik rende met een emmer waar kleren in stonden te weken naar het plekje en gooide het vuile water eroverheen. Het doofde gelijk uit. Ik zag toen een grote gat in de vloer en kon het huis van de onderburen onderscheiden tussen allerlei snoeren door. Ik dacht dat we vroeg of laat problemen zouden krijgen met het licht (electriciteit).
Ik denk te weten wat het mogelijk betekent. Afwachten. |
Categorie: » dormir In droefheid, neergekrabbeld door een enigma
:: 12:40
Ik was weer met de trein vertrokken om het kerkhof waar iemand lag die mij dierbaar was, te bezoeken. Het was een lange rit en ik wou niet verdwalen daarom nam ik mijn vriendin mee die het zelf voorstelde. Het is een lang verhaal die onbeëindigd zal blijven door de abrupte wijze waar er soms eindes kunnen komen en je met open vragen achterlaat. Ik wil er niet veel over kwijt omdat het achteraf gezien, een mogelijk waardeloze relatie zou zijn geweest, ook valt er niets om over te vertellen. Om specifieker te zijn heeft zijn plotselinge dood mij enorm gekrenkt, mijn zelfvertrouwen en zelfwaardering zijn onder nul. Het maakt niet uit of er wel of geen ontmoeting tussen ons had plaatsgevonden. Het maakte het niet minder erg voor mij. Het was niet zo dat ik niet 'blij' was dat hij nu geen pijn meer had. Als je de beloftes moet geloven en vertrouwen, dan voel je je in de kou gelaten.
Terwijl ik daar naar het graf stond te kijken en flarden van wat onze begeleider ons vertelde hoorde, vond ik alles zo nep. Mijn ogen die begonnen te tranen voelden nep aan. Zijn naam in het steen gegraveerd recht in mijn gezichtsgeveld, was nep. De wolken die geluidloos voorbij raasden waren nep. De planten, de begraafplaats, de paden waar we op liepen waren nep. Mijn verdriet was nep. Mijn zogenaamde liefde die ik voor hem heb gekoesterd was nep. Mijn lichaam en wezen waren nep. Dat mijn vriendin mij omhelsde om me te troosten was nep. Dat ik naar hem toeliep, een plant, kaars en briefje voor hem neerlegde, voelde nep. De wereld was plotseling artificiaal. Het was plastic, het was niets. Het was betekenisloos voor me. Misschien had ik verdriet die ik niet kon uitdrukken. Ik heb al eerder enorm gehuild, nu is het een andere dag. Een traan stroomt, maar het lijkt alsof er zich kalk over mijn geest heeft gevormd. Ze bevriezen halverwege hun weg naar beneden. Er is geen reden om te huilen.
Het bezoek bij zijn ouders was en zal een belangrijke dag in mijn leven blijven alhoewel ik me niet op mijn gemak voelde bij hen of het recht had om daar bij hen te zijn. Het bezoek bracht leugens onder het licht, die nooit geverifieerd kunnen worden. Ik zag een man die ik dacht intens lief te hebben als opgeblazen glas in splinters voor mijn voeten vallen. Hij bestond niet en had misschien nooit bestaan. Er werd me over zijn leven verteld, zijn deugden en talloze goedheden en zijn laatste bezittingen. Ze kenden mijn achtergrond al door alles dat ze van hem hebben gevonden, en stelden me strikvragen. Ik voelde me erger dan doods. Doder dan doods. Ik wou de wereld uitrennen om mezelf te ontvluchten of te verliezen. Ik zou nooit naar mezelf terugkeren. Ik bleef juist vastgepind in mijn lijf zitten terwijl ik vriendelijk probeerde te zijn. Deze dag had mijn hart gemaaid en mij levenlozer gemaakt.
Het is rauwe pijn. Soms zit er een korstje om, echter zie ik al snel dat het etter in zich heeft. Ik voelde me ongelukkig omdat ik dacht dat ik nog altijd verliefd was. Maar die man is er niet en zal er nooit meer zijn. Het doet zeer. Ik ben onder een ongunstig gesternte geboren, alles wat me toekomt verraadt mij en wordt een pijnbank. Geloof me als ik zeg dat ik nooit enig vorm van geluk zal vinden. Ik zal maar genoegen moeten nemen met een fantasie. |
Categorie: » souvenirs In droefheid, neergekrabbeld door een enigma
:: 11:15
| Zaterdag verliet ik het huis vroeg om een rit naar vergelegen steden uit te zitten met een vriendin die ik nooit eerder had gezien. Ik zeg niet graag dat het me beviel omdat andere weetjes opduiken die dat voorkomen. Ze is veel ouder dan ik en is een aardige (om niet lief te hoeven zeggen), grappige vrouw die constant op jouw lachspieren werkt. Soms... voelde ik me warm. Noem mij een soort geilaard, ik kan het niet helpen dat velen mij doen blozen of mij in vuur en vlam zetten zonder enig duidelijke redenen. Wellicht was het omdat ik enorm gesteld was op oudere mensen. Het maakte niet uit hoe oud ze waren, maar zeiden ze lieve dingen tegen mij dan wist ik geen raad met mezelf en voelde ik me onzeker. Zeggen ze het alleen om aardig gevonden te worden?, vroeg ik me af. Hielden deze complimenten langer aan, dan had je de risico dat ik smolt en aan je plakte (verliefd werd). Stilletjes zocht ik overal naar waardering van een persoon. Niet van iedereen, één was voldoende. Een psycholoog zou zeggen dat ik door het gemis van een goeie band met mijn ouders, andere oudere mensen zocht om deze leegte op te vullen. Ze zouden gelijk krijgen. Ik vertelde haar ooit al dat ik haar als een moeder zag, hoewel ik aan de andere kant soms verschillende gedachtes had. Elk gretige lezer zou nu mijn biseksualiteit hebben opgemerkt. Niemand weet het, behalve een paar mensen online. Mijn familie zouden het ook niet goedkeuren en zouden me manwijf betitelen, of 'bang' zijn dat anderen dat van mij zouden denken. Niets is mogelijk bij familieleden. Mijn vriendin vertelde me eens dat iemand ooit tegen haar had verteld dat ze een lesbische relatie zou hebben met een goeie vriendin, maar ze was zelf niet anders geaard en kon dat niet voorstellen. Dat gaf mij de aanleiding het haar niet te vertellen dat ik bi was. Haar afscheid buiten -ik zwaaide haar na vanuit het raampje van de trein nadat ze me warmlijk geknuffeld had voor ze uitstapte- waar ze een handkus naar me toeworp, liet me wel vol vraagtekens achter. |
Categorie: » souvenirs In droefheid, neergekrabbeld door een enigma
:: 10:37
22 oktober 2005
Gisteren ging alles niet zoals verwacht, waardoor ik eigenlijk blij zou moeten zijn want zo erg was het heus niet. Ik ben nergens blij om. Ik ben achterdochtig, wantrouwerig om mij de letsels van te 'hoog' grijpen en niets krijgen, te besparen. De hele rit naar de stad was ik zenuwachtig om niet per ongeluk voorbij te rijden en ergens anders te belanden. Ik had niet voldoende geld om dit ongedaan te krijgen mocht het gebeuren, om me veilig thuis te brengen. Mijn dwangstoornis had het voor elkaar om mij constante blikken op de borden buiten te laten werpen alsof de letters die erop gedrukt stonden met de minuut veranderden. Uiteindelijk kwam ik toch goed aan omdat ik voor het instappen de conducteur die dacht dat ik Frans was -ik beheers het schrift nu eenmaal 'beter' dan spraak- had gevraagd of de trein wel de juiste was die ik moest nemen.
Op het station aangekomen wachtte mij een andere zorg: mijn vriendin opzoeken. Eerst moest ik de uitgang vinden waar auto's worden geparkeerd en de bussen staan. Ik liep zo geconcentreerd dat ik hen die mij al op het station -zoals niet afgesproken- stonden te wachtten, voorbij. Dat ze tot op mijn spoor waren komen staan wachten op mijn aankomst, was een aardige daad die me verraste. En verraster was ik toen mijn vriendin me op de wangen kuste terwijl ze nog zei dat ze dat haatte toen ik haar uit beleefdheid zoende bij onze eerste ontmoeting. Mijn verbazing was groter toen ik zag dat haar vriend zo lelijk zoals ze me vertelde, helemaal niet was. Ik had een potret gevormd van een boeman, met grote hoofd en kwaadaardige uitstraling. Integendeel, hij is knap, wat tieners tegenwoordig zouden zeggen (ik gebruik liever de term 'mooi' als iemand mij compleet bevalt en waar ik ook verliefd op zou kunnen worden of ben). Het was 'lievig', alleen voelde ik me uit de ban gebracht als een trein die ontspoort. Opeens was ze veranderd en nu moest ik me weer aanpassen aan de nieuwe persoon die ze was geworden. Het deed me niet veel goeds en het luidde een dag vol ergernis in.
Dat ik naar de lezing was gegaan, liet me alleen zien waarom mensen, mensen blijven. Het begin ervan was aangenaam. Deze schrijver heeft een leuk gevoel voor humor, ofschoon de beste comedian er nooit in zal slagen mij voortdurend aan het lachen te houden. Zo ben ik niet. Een vrouw kwam zingen (die zong goed overigens) en de pauze kwam algauw. Ik ontmoette een man in de veertig die we kenden, waar mijn vriendin en ik vaak grapjes over maakten. Je moet weten dat ik vreselijk hypocriet ben. Deze man vond ik juist heel aardig en aantrekkelijk. Ik vind het niet leuk om iemand ongelijk te geven, en verander zo in hun spiegel, hen aantonend wat ze willen zien (of horen). Ik had die avond een gesprek met hem waar hij me vertelde dat hij psychiatrie studeerde. Walsch zei al vóór de pauze dat 'toeval' niet bestaat. Soms als ik niet goed praten kan, laat ik teveel details en intieme informatie los en liet het over mijn lippen glippen dat ik psychisch niet in orde was en medicijnen had geslikt (ik dacht stomgenoeg dat het ons op de een of ander manier zou 'binden', vooral toen hij zei dat hij vrijgezel was). Ik had meteen spijt toen ik het zei. Terwijl ik met hem sprak voelde ik me warm worden dat ik nauwelijks verstond wat hij allemaal boven de kabaal van de anderen rondom ons heen, uitkraamde. Ik zag gewoon iemand met een heel verleidelijk gezicht die mijn hartslag verhoogde, en die me de zaal weer induwde door misselijkheid. Wellicht voelde hij het ook omdat hij niet lang erna zijn aandacht op mijn vriendin vestigde. Het hield de rest van de avond aan, wat mij naar thuis deed verlangen. De Engelse woorden bomvol informatie, kennis en wijsheid die op me afkwamen hadden geen betekenis meer. Iedereen leek doodnormaal, met de wens uitverkoren te willen zijn en stelde lompe vragen. Op het moment dat ik het eens was geworden met het stemmetje in mijn hoofd om op te staan en Walsch te vragen voor zijn mening over zelfmoord, kwam de vrouw die bij de aanvang was, opnieuw zingen. Ik voelde me rotter en wist dat alleen ik antwoord erop zal moeten geven. Ik voelde duisternis weer als een doek over me heen vallen en mij bezitten.
Snel na het einde ging ik naar de toilet en gaf toe aan het ergste dat ik buitenshuis kan doen. Ik had het lef om mezelf op mijn dijen te 'krabben'. Stom als ik was voorzag ik de consequenties niet. Ik voelde druppels op mijn schoen lekken en mijn moeder's gloednieuwe spijkerbroek die ik van haar geleend had, werd doorweekt. Paniek nam bezit van mij. Ik moest opschieten en bedekte de vlekken die langzaamaan uitbreidden met mijn driekwart zwarte jas. Ik kon niet lopen zonder rare achterwaarste blikken te werpen om te zien of ik misschien vlekken op de grond had achtergelaten en bedenkte dat als ik ontdekt zou worden om te zeggen dat ik ongesteld was en geen maandverband had meegenomen. Wat was ik toch dom. Op de heenweg naar huis zag ik ze door het licht van de straatlantaarns die binnen het zijraampje werd geworpen, en ze versterkten de angst dat mijn moeder me op mijn kop zou geven als ze het wist wat ik gedaan had. Echter tot mijn opluchting, trof ik niemand aan dan een paar lichten die aanstonden. Voor het eerst in mijn leven was ik tevreden over het feit dat ik niemand om me heen had om aan mijn hoofd te zeuren. Ik had het huis voor mij alleen en kon in alle rust mijn moeder's spijkerbroek met shampoo (rare gewoonte) wegboenen. Na tweeën lag ik in bed te slapen voor mijn volgende afspraak en voelde me echt voor het eerst in mijn hele leven helemaal alleen. |
Categorie: » souvenirs In droefheid, neergekrabbeld door een enigma
:: 22:57
21 oktober 2005
Geweld is nooit letters geweest voor mij, ook daden.
Is er een spreekwoord dat zegt dat men voorzichtig moet zijn in het gebruik van hun woorden omdat ze een bepaalde aantrekkingskracht uitoefenen? Ik ben jammergenoeg zeer onfortuinlijk. Ik schrijf dit vlugjes in de bibliotheek.
Hij kwam thuis... als een leeuw die op zijn prooi aasde. Ik dacht dat het zou meevallen vandaag, echter is het erger dan ooit geweest. Hij gebood mij de vuilniszak buiten te zetten omdat ik toch al niets rond het huis deed. Wat waar is. Maar gaf dat hem het recht mij zo aan te vallen? Ik deed nooit wat thuis. Ik hield niet om iets te doen. Ik had nooit zin. Zou ik hiervoor moeten boeten omdat ik zo nutteloos was? Maar het was mijn schuld niet dat ze in de schulden zaten. Dat kon hij me niet maken. Terwijl ik bezig was mijn vorige log te schrijven, kapte ik ermee omdat ik roeivast niet wou doen wat hij me opdroeg. Ik ben geen klein meisje meer. Ik heb pijn op het moment en voel me zo... gekwetst en schuldig. Wat opvolgde was dat ik kwaad de pc uitdeed en de kamer inging nadat ik het met een klap had dichtgedaan.
Ik ging op bed zitten en had wat erna kwam niet verwacht. De deur vloog open met broer in de deuropening die mij met een sterke worp mijn eigen schoen naar me toeworp. Ik was ontzettend geschokt. En liet dit niet zomaar over me heen komen en diezelfde schoen die me nog net raakte, gooide ik uit alle macht terug. Het had wellicht een deuk in de deur gekost als ik sterker was. Hij was van plan mij compleet in elkaar te slaan. De enige wat hem weerhield dichtbij mij te komen was mijn moeder die hem gebood de kamer te verlaten. Ik voel heel veel pijn en schaam me heel erg. Beide broers hebben ooit met geweld gedreigd. Is dat niet triest? Ik voel me zeer ongewenst. Ik weet zeer goed -niemand hoeft het mij te vertellen- dat ik het aan mezelf te danken heb, maar de pijn is zo diep. Ik heb de tranen binnenin mij omdat ik niet huilen wil. Ik kan het niet meer dus bloed ik binnenin mij. Ik voel me zeer moe. Dit is mijn ondergang, ik heb er zelf voor gezorgd. Ik voel me schuldig dat ik niets doe of wil doen om anderen een plezier te doen. Ik voel me droevig dat ook al hebben velen problemen thuis, ze de kracht toch vinden om door te gaan, om een baan te hebben, hun studie af te maken, de wensen van de maatschappij na te komen. In mijn geval was het nooit zo geweest. Mijn motief is de angst om mensen, wat degelijk waar is. Ik ben heel bang voor ze. Maar als ik bang voor ze ben, dan zou ik hen vermijden... Dan zou ik dit hebben vermeden. Dan zou ik ervoor gezorgd hebben dat dit me nooit overkomen was. Ik trilde en tril nog steeds lichtjes. Ik probeer al mijn cellen te controleren en vertik het te voelen.
Moeder geeft mij ook de schuld. Ooit zal ik niemand tot last zijn. Echt waar. Mijn bestaan is een last voor anderen en dat is wat ik het minst wens voor anderen. Genegenheid is wat ik nooit in dit gezin zal vinden. En ik heb geen spijt dat ik deze pad bewandel die ik al stilletjes opgegaan ben de afgelopen dagen. Ik ben blij.
Alleen heb ik zoals ik al eerder zei spijt. In gedachtes hoopte ik dat iemand die mij dierbaar was mij vergaf voor het feit dat ik in mijn leven niets waardigs heb opgebouwd of geen goed mens heb kunnen zijn. Ook al weet ik dondersgoed dat een goed mens ook tegenslagen kent. Het is jammer dat ik verblind ben door verdriet. Ik kan het niet inzien. Ik ben te koud. Ik heb het enorm koud. Ik ga zo.
P.S: Ik wou mezelf kapotsnijden in de toilet hier in de bieb maar realiseerde me dat ik mijn kleren zou besmeuren en dat ik niet zo kon aankomen bij mijn vriendin die me opwachtte in de stad. |
Categorie: » acta In droefheid, neergekrabbeld door een enigma
:: 15:55
Onder de douche hoorde ik de bel van de intercom gaan. Ik zuchtte. Niet nu ik aan het douchen ben, hè. Ik schuimde mijn huid verder in met Herbals Shampoo (ze ruiken prettiger dan badschuim) de bel negerend die nogmaals ging, en nog een derde keer totdat het stil viel. Even twijfelde ik of het de postbode was of... Wellicht was ik de afspraak van met vriendin vergeten, misschien was het vroeger dan ik dacht? Of misschien was er iets met broer gebeurd op zijn werk?, betrapte ik mezelf bijna wensen. Mijn gedachten passeerden mij voorbij en ik zag de hele scenario al. Broer dood. Ik die alleen overbleef met moeder. Of haar uiteindelijk ook achterliet door mijn biezen te pakken en ergens anders heen te verhuizen. Zij belandde weer bij vader en zouden samen de rest van hun dagen uitzitten. Ik voelde me vredig onder het kalmerende effect dat het water had die over mijn hele lijf naar beneden stroomde, totdat ik een vrouwelijke stem hoorde naderen die ik niet kon plaatsen. Ik maakte me niet druk en hervatte mijn routine van het douchen en aankleden argeloos, zonder aandacht te schenken aan degene die binnen was gekomen. Toen ik mijn moeder papieren zag halen en wat brabbelen in het Oud Nederlands (niet echt), schoot me te binnen dat het haar maatschappelijke werkster was. Ik houd niet van bezoek, van niemand dan vrienden. Ik kon weer normaal ademhalen toen ze weg was. Geen kwartier later, arriveerde hij. Ik was dit aan het typen.
Ze denken dat de computer mij gebrainwasht heeft. Maar de reden dat ik gehecht ben aan dit ding is door mijn logs/journals en een aantal 'projecten' die ik online had lopen. Ik geloof dat ze al geschiedenis zijn behalve het schrijven zelf. Ik ben niet verslaafd aan de computer, juist verslaafd aan schrijven. |
Categorie: » acta In droefheid, neergekrabbeld door een enigma
:: 15:14
Forever might look so long
like putting a broken record on
especially for those who hate that song
they'd never listen to it till it's done
Forever is always too long
for those who think life is a song
if they've done many things wrong
they'd rather be gone
Forever is always a song
From a broken record, on
they'd never listen to it too long
especially not till it's done
Forever is a song
always played too long
Things done wrong
can never be undone |
Categorie: » poesia In droefheid, neergekrabbeld door een enigma
:: 13:01
With a metal against my skin
Listening to the sound of the stilness
The smooth ticking of the clock
Someone slamming the door
The cold whispering of the floor
I watch the glistering of that thing
which pierces silently through my skin
demanding a warm, itchy beat
I know something's not in place here |
Categorie: » poesia In droefheid, neergekrabbeld door een enigma
:: 12:56
The world of today makes me nervous
All people are so devoted to their own life
They do everything they think they should
without worrying about others for awhile
The road always moves ahead
Those who can't are left behind
It does keep me wondering
How can people act as if
they are blind?
But at the end it doesn't matter
whatever they think or how they act
At the end we all get the same
Life is not forever, that's the
final fact |
Categorie: » poesia In droefheid, neergekrabbeld door een enigma
:: 12:43
Sometimes I look at myself
The person I dislike is in the mirror
She's so vulnerable, sensitive and sad
She always makes me want to grab the razor |
Categorie: » poesia In droefheid, neergekrabbeld door een enigma
:: 12:38
Dishonesty got my heart into pieces
while innocence kept it pure
Hidden feelings in conversations
put me in search for answers
of these riddles of you
Uncertainty managed to keep me back
from knowing the real truth
while love tried to show me your innerworld
and the next best thing I could do
Romantic sentences spoken by you
did blind my two precious eyes
I never saw the reality
always the illusions, your lies |
Categorie: » poesia In droefheid, neergekrabbeld door een enigma
:: 12:35
Mocht ik ooit op mezelf gaan wonen - niet dat het ooit zover zal komen, ik hoop van niet - dan zal ik voor altijd terugblikken op het leven in dit huis, vol haat en woede. Hoe ik zoveel heb moeten verduren en slikken als zoete koek. Vooral, vóóral de geestelijke mishandeling en manipulering, waar mijn mening net zoveel voorstelde als stront. Soms kan ik durven zeggen dat ik mijn moeder vreselijk haat, maar dan zet ze altijd van die puppy-ogen (figuurlijk) op waardoor ik me gevuld voel met schuldgevoelens. Hoe kon ik zo over haar denken?, denk ik beschaamd. Maar algauw komt de kettingzaag en heb ik er schoon genoeg van.
Ik ben haar soms zo ontzettend zat. Als ik haar iets vertel dat haar niet aanstaat kan ze dagen over doorratelen, maar dan met kwade tong die je zowat kan wurgen. God, dan wil ik met alle macht ontploffen of ophouden te bestaan om haar niet te horen. Het is heel erg. Het is ernstig. Hoe kan een moeder haar kinderen zo behandelen? Ik denk dat haar probleem is dat ze niets wil accepteren als de eigenwijze, egoïstische vrouw die ze is. Ze kan het niet. Ik kan de ruzies tussen haar en mijn vader goed herinneren, hoe hij haar telkens 'dom' noemde omdat ze alles verkeerd aannam of de andere kant van het verhaal weigerde te horen. Als ik zeg dat de koe rood is, doet ze alsof ze blind is en beschuldigt je ervan dat je haar voorliegt omdat de koe blauw is. Ik kan me niet voorstellen hoe ik het hier heb kunnen uithouden. Trok ik het hemd van mijn ziel, dan zou je de talloze littekens zien die ze me met haar woorden heeft aangebracht. Lange, diepe, verse wonden die fel branden, net zo fel als mijn haat. En dan had je mijn broers nog, en mijn vader. Ze zijn allemaal hetzelfde. Soms ben ik zo bang dat ik uiteindelijk net zo'n walgelijk persoon zal worden als hen. Tenslotte vormt jouw omgeving jou. Ik was beslist van plan ooit een kind te krijgen alleen maar om mijn moeder te laten zien wat een goed mens ik in het echt ben. Ik zou mijn kind beter behandelen dan dat ze mij ooit behandeld heeft. Ik zou bovendien veel van hem houden en die liefde ook tonen. Maar nu wil ik niet hier zijn.
Soms zegt ze dat ik geen gevoel of emotie in mij bezit en dat het van mijn gezicht af te lezen is hoe wreed ik ben (kent ze de gezegde wel over maskers? Blijkbaar niet). Laat ik het zo neerzetten; ze is de boze moeder uit het sprookje van sneeuwwitje. Enig verschil, ik ben misschien dan wel naïef af en toe, maar ik kan heel lelijk uit de kast komen als de emmer overrent. Echter de emmer kan soms overrennen, toch laat ik meestal mensen over me heen lopen omdat ik geen zin heb in ruzie. Als ik een dag verlossing vind dan zal ik op handen en knieën mijn innige dankbaarheid betonen, want ik ben echt op nu. Het kan nu ieder moment gebeuren.
Nog steeds wordt ik overvallen door onrust en zorgen die zomaar de kop opsteken. Mijn hartslag die rustig was, wordt versneld en geeft mij het gevoel dat deze spontane verandering de pad van de lucht naar mijn luchtwegen afsnijdt waardoor ik soms happer naar adem. Ik kan de haastige ritme horen en mijn oren horen suizen als iemand die zandkorrels uit zijn hand laat glippen in een plastic beker. Ik ben bezorgd dat ik in meerdere, levensproblemen terecht kom. Ik bedoel ergere. Ik wil me alleen beter voelen, is dat zoveel gevraagd? Ik heb alles wat ik nodig heb om me beter te voelen. Nu moet het alleen werken. |
Categorie: » acta In droefheid, neergekrabbeld door een enigma
:: 11:12
My life is an hell on Earth
I curse the day of my birth
One touch, and I feel dirty
Alone with my thoughts
I feel like I'm thirty
Elke aanraking, hetzij van mensen die ik niet ken behalve een intieme vriend, haalt herinneringen naar boven en met dertig refereerde ik naar ouderdom. |
Categorie: » poesia In droefheid, neergekrabbeld door een enigma
:: 07:19
A flower to make your day
A star to light your way
An immortal soul for you can be
dancing in the flames
Having others wishing
they could be doing the same
Ietwat gewijzigd. |
Categorie: » poesia In droefheid, neergekrabbeld door een enigma
:: 07:12
Een stomme kogel
raakte zijn leven
gooide het in de war
De herstel ervan was onmogelijk
waardoor het verwoest bleef
Als je Brandon Lee kent en weet hoe hij is gestorven (tijdens een opname van de film The Crow) dan zul je deze tekst begrijpen. Ik weet niet wanneer ik het geschreven heb. Ik weet wel dat het van jaren geleden is toen ik de film talloze keren had gezien. |
Categorie: » poesia In droefheid, neergekrabbeld door een enigma
:: 07:03
Elke ochtend sta ik op en het eerste wat ik doe is de tv aandoen om te kijken wat er voor nieuws op teletekst is. Mijn humeur wordt zowat verpest als ik niets anders lees dan dat leden van het kabinet bekvechten over dingen, die zogenaamd 'veel' betekenen of dat zullen, voor de mensheid, of voor Nederland. Ik vraag me af of ze niets beter weten dan belachelijke, domme regeltjes verzinnen die het leven van velen bemoeilijken in plaats van ze te helpen. Ik kende het merendeel van hun 'wetten' helemaal niet door de hoeveelheid ervan. Tot mijn ergernis zijn er geen veranderingen die ik graag zou willen zien of die me hier kunnen houden. Maar een wereldje begint toch bij jezelf? Daar heb ik niet genoeg energie voor. Ik raak snel ontmoedigd en laat het werk snel neerliggen. Ik heb een hekel om moeite te doen voor niets. Misschien zou iemand mij volgen, of krijg je aanhangers... toch past dat niet bij mij. Ik kan moeilijk omdraaien in mijn kist als er tallozen mijn grafsteen met kransen, brieven, kadotjes, kaarsen en beeldjes overladen. Ik kan tegen geen enkel vorm van waardering of adoratie en moet ik het dus maar doen met een simpele, eenvoudig bestaan dat niets voorstelt. Misbaar.
Hier op tafel heb ik een aantal knipsels liggen die ik heb gespaard van de vernietigende kracht van de schaar. Het zijn gedichten die ik jaren geleden geschreven heb, sommige besmeurd met bloedvlekken die ik op de vellen uitsmeerde uit euforie. Toenertijd was ik een jong, dom meisje. Nog steeds een beetje. Kua leeftijd ben ik nog steeds iets jong, echter voel ik me stokoud. Wellicht komt het door de ervaringen, ze verouderen je. Soms mis ik dat wel, dat fijne gevoel omdat je liefhebbende ouders hebt, die je niets verbieden voor je eigen welzijn en bestwil. Iets verbieden betekent soms dat jouw kinderen worden belemmerd in ervaringen opdoen of vrijheid. Daar weten mijn ouders weinig van. Thuis is zo doodnormaal geworden, ik vind alles aanvaardelijk. Ik ben eraan gewend om vloekwoorden rondom mij heen te horen vliegen, of een stomp, klap in de zoveel tijd te verwachten, of zelf te worden uitgemaakt voor wat dan ook. Ik ben gewend aan deze onvrede. Het is normaal want in mijn mening heb ik niets anders gehad. Alleen als ik ga vergelijken met andere gezinnen raak ik in een droevige stemming.
Over een uur ga ik naar mijn huisarts toe voor een recept. Ik hoop dat ik niet overmand door zenuwen domme dingen ga zeggen en uiteindelijk mijn vraag vergeet. In de tussentijd zal ik een stukje neerschrijven die ik uit een boek gekopieërd heb. Het gaat over de dood. |
Categorie: » acta In droefheid, neergekrabbeld door een enigma
:: 06:50
20 oktober 2005
Na een avondje stadten kom ik doodop thuis, altijd. Een fractie van een seconde onder de mensen en ik voel alsof ze mijn al energie absorberen. Ik kom thuis als een soldaat die net in een bloederige oorlog heeft gevochten. Dit gevoel is onbeschrijflijk. Het is niet 'natuurlijk', maar ik voel me nu eenmaal doodongelukkig als ik me tussen massa mensen bevind. Waarom? Ik voel me er volkomen niet thuis. Ik ben de wensen dat de gemiddeld mens heeft, wat de stuwkracht is om hen in leven te laten blijven en ervoor te strijden, kwijt. En ik ben er blij om. Leven is saai, eentonig en routine, vertel me anders. Niets kan mij van gedachten veranderen om het leven als iets waardevols te zien behalve de schoonheid en puurheid van baby's en natuur. Waarom leef je daarvoor niet dan? In aanraking met anderen, word ik angstig dat ik het pure en schone kan besmetten of beïnvloeden met mijn duistere gevoelens en energie die binnenin mij sluimeren. Ik zou liever ergens anders willen zijn. Alleen. Ik betwijfel het dat ik dan een vriend zou willen, een man, een liefje omdat ik aan het eind hem zou kunnen haten als hij me pijn doet. Pijn is het enige waaraan ik blijf denken in plaats van de liefdesdaden. Van iedereen eigenlijk. Kwetst je mij, dan zal ik je nooit echt meer mogen of vergeven. Ik heb supergevoelige snaren die van alles oppikken en me kwellen. Ik heb veel aan me vreten. Hoewel, de daad... echter de daad, het met iemand smelten (liefde bedrijven) een ander verhaal is. Dát is een ander verhaal. Ik ben dan zo zeer ontroerd, kwetsbaar, fragiel en schoon (raar genoeg) waardoor het lijkt alsof ik heenga. Omdat er zo diep in me wordt gereikt, klamp ik aan de partner vast, als een dader die verantwoordelijk geacht wordt te zijn voor het maken van zijn slachtoffer. En ik voel me bezitterig en gehecht aan mijn dader. In positieve zin. Even terzijde, ik heb gemerkt dat lichamelijke genot alles behalve bevredigend is. Wellicht heb ik een ziele-honger.
Ik ga slapen want morgen moet ik vroeg opstaan. Er is zoveel te doen en ik voel me verschrikkelijk eenzaam. Kon ik mijn tranen in God's schoot leggen, zou Hij mij troosten? Of zeggen: 'Gá wijf, stel je niet zo aan, je moet je taak eerst vervullen', als een wrede, gevoelloze vader met vuurspuwende ogen. Tot nu toe geloof ik dat niets hem kan schelen, al helemaal niet wat ik worden wil en naar verlang. |
Categorie: » acta In droefheid, neergekrabbeld door een enigma
:: 21:55
Ik ben bang.
Echt waar.
Ik heb me zitten opvullen met berliner bollen, chocolade koekjes en brood. Nu voel ik me kotsmisselijk. Ik heb zoveel aan mijn hoofd voor de komende dagen. Ik hoop dat ik door mijn spanning heen kom. Beide, mijn huisarts en moeder zeggen dat ik nogal pieker en dat is wel zo. Ik ben overal bang voor en zoals ik het al had kunnen raden, heb ik paranoia neigingen nu ik deze weblog heb aangemaakt. Ik voel dat mensen me al van verre oordelen, echter... doe ik dat zelf ook niet? Ik doe dat niet, vind ik. Ik begin hoofdpijn te krijgen, dit is enorm lastig.
We waren in het winkelcentrum waar ik een paar piepkleine, zwarte handschoenen heb gekocht in kindermaat. Het waren de enige goedkoopste. Tot mijn vreugde pasten ze nog net, vanwege mijn dunne, smalle vingers. Toen ik nog nagels had zou ik hen nu niet hebben kunnen kopen. Iemand is de reden geweest dat ik ze heb afgeknipt, hoewel hij achteraf zei dat hij het best leuk vond als een vrouw lange nagels had. Nou, ik kon een blauwe kopen die ietwat groter was, maar ik weigerde omdat ik het per sé met mijn jas wou combineren, die is eveneens zwart. Ik heb snel beltegoed gehaald om mijn vriendinnen op te bellen voor de komende afspraken die we hebben.
Morgen ga ik met eentje naar de lezing van Neale Donald Walsch. Het belooft een goeie avond te worden, alsof ik dat kan voorspellen! Het is goed om jezelf op te peppen, anders... Nee, ik sterf van de zenuwen. Het is mijn eerste keer dat ik met de trein helemaal alleen naar een vreemde stad reis. Ze zal me daar met haar vriend komen ophalen zodat we verder kunnen rijden naar ons bestemming. Waarom deze rare rit, snap ik niet. Ik denk dat haar vriend mogelijk de reden is. Hij is nogal gierig. Althans, van wat ik over hem via haar gehoord heb. Ik ben al eens eerder naar een lezing van deze schrijver (Neale) geweest in Rotterdam. Het was best leuk en wat vreemd. Het leek alsof iedereen opeens liefdevol geworden was en oprecht om elkaar gaf, wat ik betwijfel. Zijn boeken zijn new-age-achtig, en new-agers zijn aanhangers van het holisme. Van: 'Alles is liefde, We houden van elkaar, Wij allen zijn goden en één'. Velen denken dat we een soort secte aanbidden, echter vind ik het interessant en bewonder spiritualiteit in het algemeen. Het is zo dromerig en mooi. Ik geloof er ook in. Ik zou zowat alles doen voor ervaring. Dit is ervaringswaardig. Of Walsch een bedrieger is of niet, hij kwam met goeie, zinnige opmerkingen die ik gelijk genoteerd had in hoop ze in gedichten uit te werken. Het is niet echt gelukt. Al rond die tijd (vorig jaar) - denk ik - begon ik interesse te verliezen voor het schrijven van gedichten. Ondanks alles waren zijn boeken een steun voor me en troostten me met de gedachte dat fouten niet echt bestaan. Ze bestaan wel, zolang men ze leven inblaast.
Het is jammer dat ik niet zo lang online kan blijven om mijn dagboek te üpdaten. Broer komt namelijk zo en gaat heel irritant en bazig doen. Gisteren was ik mijn haar aan het afdrogen in een stoel terwijl ik naar Tori Amos luisterde toen hij zo nijdig de kamer in liep en de stereo uitdeed. Ik was over mijn toeren! Ik ging gelijk de stereo weer aanzetten en kwam met een harde smijt tegen de bank terecht. Koppig als ik ben, weigerde ik om me te laten domineren door zo'n idioot. Uiteindelijk moest ik maar toegeven dat ik zo sterk helemaal niet ben. En kreeg hij zijn zin. De manier waarop hij zijn woede op mij reageerde, dacht ik echt dat hij me ging vermoorden. Letterlijk. Ik had wel zin in. Had hij dat lef maar, ik zou meer dan gelukkig zijn om gratis hiervan verlost te zijn. Het is een zooitje thuis.
Als ik later niet meer online ben, ga ik in de slaapkamer verder met mijn dagboeken verscheuren. Ik ben reeds over de helft of driekwart van mijn schrijfsels. Ik moet nog zo'n 8 boeken en dan ben ik gelukkig klaar. Ik kan niet wachten op het gevoel om vrij te zijn. En dat mijn geheimen, of de meeste gevoelens voor altijd in mij verscholen zullen blijven. Amen. |
Categorie: » acta In droefheid, neergekrabbeld door een enigma
:: 12:45
» I wish I could fly | Roxette
Halfway through the night
I wake up in a dream
Echoes in my head
Make every whisper turn into a scream
I dreamed I could fly
Out in the blue
Over this town
Following you
Over the trees
Subways and cars
I'd try to find out
Who you really are
Het herinnert mij aan de slapeloze nachten en alle gedachten die uitgaan naar hem. Het is een mooi nummer. |
In droefheid, neergekrabbeld door een enigma
:: 12:28
Al sinds gisteren loop ik met de zin om iets zoutigs te consumeren. Ik weet niet precies waar deze 'dorst' vandaan komt. Ik smeekte mijn moeder om pizza te bestellen, mijn smaakpupillen schreeuwden om vlees. Ze besloot broer te laten bestellen die op dat moment online was. Ik voel het in mijn water dat die klootzak helemaal niets heeft besteld want na minuten en meer dan een uur wachten verscheen de pizzaman nog niet voor de deur. Hij heeft het geld ook niet teruggeven, wat maar één ding kan betekenen. Ik lag in bed en dacht dat het zo beter was. Als ik niet at werd ik ook dunner waarna ik altijd streefde. Mijn middageten heb ik niet op gehad - hij heeft alles opgeten.
Gisteren had ik twee borden cornflakes op en twee boterhammen met wat worst. Ik kon er niet tegen om naar zout te verlangen en deze rare behoefte niet te stillen. Vanochtend ben ik van plan om iets te gaan kopen om mezelf gerust te stellen. Ik heb zo'n vreselijke honger. Dat komt als je jezelf uithongert. Op een gegeven moment ga je meer eten. Jojo-effect, niet waar? Ik heb het zeker. Ik vraag me af waar het vet zich schuilhoudt? In mijn dijen, billen of buik? Ik zie het nergens anders. Al mijn overige lichaamsdelen zijn dun, behalve mijn borsten die tijdens mijn menstruatie als met water opgevulde ballonen, opzwellen. Gisteren of twee dagen geleden toen ik voor de spiegel in de badkamer stond, kon ik al mijn ribben zien aftekenen tegenaan het vlees terwijl ik me krachtig uitstrekte. Ik ben 'wat' dun (ik noem het steeds dik), alleen kan ik soms het heerlijke eten niet laten staan. Dat is alleen mogelijk als ik pisnijdig ben en het gevoel heb gekregen dat ik het niet waardig ben. Dan kan ik heel goed lijnen. Mijn minimum gewicht is 57kg en ik ben zo'n 1.78m lang. Ik zou blij zijn als ik 55kg woog. |
Categorie: » acta In droefheid, neergekrabbeld door een enigma
:: 06:47
19 oktober 2005
If you were a king up there on your throne
Would you be wise enough to let me go
For this queen you think you own
Wants to be a hunter again
Wants to see the world alone again
To take a chance on life again
So let me go
Het is beter om niet de hele songtekst hier te kopiëren. Ik zet alleen een gedeelte neer die bij me past of mij 'raakt'. Hunter is zo'n eentje. Het herinnert mij aan mijn leven in een 'gevangenis' of bezitterigheid. Als ik het hoor denk ik altijd dat ik het zelf zing aan allen die mij als een kind hebben behandeld of mij hebben belemmerd in mijn vrijheid.
|
In droefheid, neergekrabbeld door een enigma
:: 19:37
Take all these strings
They call my veins
Wrap them around
Every fucking thing
Soms denk ik dat het verkeerd is..., wat eigenlijk? Soms voelt het verkeerd aan om verdrietig te voelen? Ik weet het even niet meer. Deze dag is als sommigen die al zijn geweest, nogal duister met ruzies en meningsverschillen. Maar niemand luistert naar je en je begint al gauw te denken dat het normaal is als je jouw eigen stem niet kunt horen. Dat het normaal is om je mond te houden, overal - en de wil van anderen te volgen. Noemt men dit leven? Ik leef allang niet meer. Soms ben ik heel bang dat ik niet dood zal gaan of dat het leven me een lange weg voorspant. Is dat een zin? De dood is mijn geruststelling, ook als ik denk aan allen die me voor zijn gegaan. Het lijkt moeilijk te vatten voor iemand die ver staat. 'Hoe kan iemand de dood wensen?', denken ze in ongeloof. Mijn leven is alles dat ik niet heb gewenst. Het is niets dat ik zou willen dat het is. Het is een serie smart en kwelling. Mijn gedachtes zijn een marteling. Ik verdraag heel veel dat mij vergiftigd. Er komen verscheidene gedachtes wat een professioneel zou zeggen die natuurlijk zijn (laatst heb ik in Quest gelezen dat 'slechte' gedachtes normaal zijn). Alleen houden ze aan. Ik weet en ken mezelf nogal goed. Ik weet hoe impulsief ik kan handelen in kwaadheid. Ik kan mensen zowat iets aandoen om de leed die ze me veroorzaken. Als ik daaraan denk dan weet ik dat de enige uitweg is om er een punt achter te zetten. Als je denkt dat je tot zoiets in staat bent, bescherm de ander en druk de zelfvernietigingsknop. Bespaar de ellende die hieruit kan voortvloeien.
Er gingen zoveel scènes door mijn hoofd deze dag. Ik voelde hete woede die bezit van me nam. Maar ik bijt mijn tong door en probeer te doen alsof er niets aan de hand is. Ik tracht mijn oren te blokkeren tegen herhaling alsof ik iets niet goed kan begrijpen. Ik hoor de woorden kuilen in me graven. Ik wil mezelf doorstraffen door te leven - het leven is een pijnlijke straf - maar het liefst op een eigen gruwelijke manier mezelf beëindigen. Ik ben bang dat het mij nooit zal lukken. Ik wil dat het lukt. Het is mijn enige uitweg. Als ik leef dan wordt de beest in mij gevoed en het zal uiteindelijk de straten op willen. Ik moet het binnen houden totdat ik mezelf kan bevrijden van deze wereld. Ik wil dat het lukt. Het móet me lukken. |
Categorie: » acta In droefheid, neergekrabbeld door een enigma
:: 18:40
Er was een tijd waar ik geloofde dat ik enorme pech heb gehad met de familie waarmee ik zogenaamd gezegend ben. Ik kan hen met geen enkel kracht of geduld vanuit mij verdragen. Op het moment ben ik verwikkeld in een discussie of ik wel of niet alleen met de trein naar een stad mag. Wat voor een onzin is dit? Ik ben nota bene allang mijn minderjarigheid gepasseerd. Wat moeder goed doet (in mijn razernij vertik ik het bezittelijke voornaamwoorden te gebruiken en daarbij komt dat ik me geen deel voel uitmaken van dit gezin en familie die voor zoveel vervelende gebeurtenissen verantwoordelijk zijn), is schuld op je inpraten waardoor je aan het eind al je haren eruit wilt trekken of je zo eenvoudigweg zoals ik het nu zeg, van kant wilt maken. Haar woorden zijn enorm moordend en pijnigend. Ik voel mijn hart enorm zeer aanvoelen, wat me doet verlangen het op de grond te gooien of ergens tegenaan te drukken totdat al het leven eruit vloeit. Het leven dat mogelijk maakt dat je dit soort onzin moet doorstaan. Ho maar, ik zou allang dood zijn vóór ik dat zelfs zou kunnen denken. Ik heb een enorme hekel aan dit gedoe! Over een paar dagen ga ik die deur uit en dan zal dit onzin voorgoed afgelopen zijn.
Ik ben het echt spuugzat om als kind te worden behandeld. IK BEN DAT NIET MEER. Hoe kan ik het deze domme mensen duidelijker maken? Mevrouw B. zei dat ik me moet verzetten en deze discussie moet voortzetten zodat ik me tenslotte kan losrukken uit deze lijmenkorf*. Echter is het makkelijker praten dan gedaan. Eenmaal in zulke situatie heb ik zin om weg te rennen of wenste ik met hart en ziel dat ik doof was en de weerwoorden niet hoefde te vertalen en begrijpen. Hoe kan iemand zich vader of moeder noemen als ze hun kinderen niet trainen voor het leven dat hen te wachten staat, mét zelfstandig- en onafhankelijkheid? Ze zijn die naam niet eens waardig. Integendeel, ze ruïneren mijn leven. Niet dat ik het al als aangenaam ervaar. Mijn levenslange isolatie heeft me zover gebracht dat ik niet buitenshuis wil betreden, het is een wereldje die ik door overmatige bescherming en egoïsme niet ken en durf te kennen.
Wat ik voor het eisen van mijn vrijheid terugkrijg, is hoelang ze al dan niet voor me hebben gezorgd, dat ik een ondankbaar wicht ben die niet ziet hoe haar 'verwekkers' met bloed, zweet en tranen voor hun kroost hebben gewerkt, hoe ik geen enkel keer mijn hand heb bevuild met het was en afwas (wat overigens niet waar is en wat heeft dat met treinreizen te maken?), om eerst vader in te schakelen (alsof hij al die drie jaren dat hij is weggeweest ons heeft gesteund, nee beter nog, alsof hij ooit emotioneel beschikbaar voor ons was) om te zien of híj het goed vindt of niet. Moet ik voor eeuwig binnenblijven of telkens als een dom kind voor alles toestemming vragen? Is dat het? Ik vervloek het leven en ik vervloek dit. Wat ik het minst heb zijn mensen die me onvoorwaardelijk steunen en begeleiden, ik heb ze niet meer. Ik heb ze nooit gehad en dat doet me ontzettend veel pijn.
Ik ga me gereed maken om mijn haar te wassen. Dan kan ik haar mond tenminste ontvluchten. Ik heb géén woorden voor dit onrecht en herinner, ik ben géén kind meer.
*=Vastgeplakt blijven aan een huis. Mijn eigen verzinsels. |
Categorie: » acta In droefheid, neergekrabbeld door een enigma
:: 11:40
18 oktober 2005
Als God werkelijk degene is die verantwoordelijk is voor het voortbestaan van leven, dan had Hij iets anders als ogen moeten uitvinden. Iets waardoor je niet naar anderen hoeft te kijken en zoiets als jaloezie niet hoeft te voelen. Het knaagt van binnen aan me. Elke keer als ik een blog bezoek, een fladder van hun bestaan en geschiedenis lees, word er van die verschrikkelijke gevoelens in mij aangewakkerd. Ik word enorm destructief en betrap me er soms op dat ik zeer onaangename dingen voel en zelfs wens.
Door voortdurend naar een ander te kijken, verlies je jezelf.
Het is duidelijk voor mij, dat mijn dagboek schrijfsels vaak een herhaling zijn van eerder neergepende of -geschreven stukjes. Het maakt niet uit, mijn geheugen is slecht. Door iets te herhalen kan ik iets beter herinneren.
In het algemeen ben ik anderen net zo zat als ik zat ben van mezelf. Mensen zijn individueel verschillend, echter doen ze allemaal dezelfde dingen. Sommigen begaan dezelfde idioterie waar ik me zo enorm aan kan ergeren. Ik kan mensen niet buitensluiten hoe graag ik dat ook zou willen. Ze zijn er altijd rondom mij heen te vinden of als ze niet naar me toekomen dan moet ik dankzij autoriteiten hen wel (gedwongen) confronteren. Als ik zeg dat ik mensen in het algemeen niet liefheb dan moet het klaar als een klontje zijn dat ik een soort type beoordeelde. Het waren allen die het leven als vreugdevol ervoeren en zichzelf als gelukkig betitlde. Het maakte me blind van jaloersheid. Hoe kun je nou gelukkig zijn in zulke omstandigheden, in zulke nare tijden?
Ik geloof niet in geluk en liefde al helemaal niet. Er was nooit echt sprake van liefde of waardering geweest. Of het is best mogelijk dat ik daar helemaal niets van wil weten. Alles dat ik voor waarlijk aanhield, brak als illusie in mijn hand. Elke keer plofte ik hard neer op mijn kont vanaf de wolken waar ik dacht te zullen blijven, ondanks onenigheedjes. Want een goed relatie redt het niet zonder ruzies. Tenzij het volgemaakt is. En perfectie bestaat niet. |
Categorie: » acta In droefheid, neergekrabbeld door een enigma
:: 22:58
Als je kijkt naar de manier waarop ik ben opgevoed, dan zul je wellicht denken dat het heeft bijdragen aan de onzeker, pessimistisch, angstig mens die ik ben. Grotendeels ben ik wat ik ben doordat mijn ouders, vooral mijn moeder me telkens onder haar rok wil houden, in plaats van risico's te laten nemen opdat ik zelfstandiger kan leren worden. Maar nee, het moet en kan niet. Ik moet binnenin het huis wonen en leven. Het huis zelf moet mijn enige wereld blijven. Het is heel onrustmakend. Als ik van plan was een langer tijd op Aarde door te brengen, dan zou ik niet weten hoe mezelf zo goed als mogelijk te verzorgen of hoe op beide benen te staan. Mijn ouders zullen op den duur sterven en ik zal het alleen zien te redden. Diep in mijn hart hoop ik dat het nooit zover zal komen. Ik ben heel erg onzelfstandig en passief in al mijn doen en laten. Er zijn zoveel dingen die ik helemaal niet ken. Of raad mee weet. Op dit niveau slaag ik haast nergens in. Het is heel jammer want ik ben geen kind meer en ik zie al helemaal niet als een kind uit.
Het doet me intens pijn te zien hoeveel ik mis ben gelopen. Hoe velen mij al voorbij zijn gegaan, verder zijn gekomen dan ik ooit komen zal. Het laat mij hangen in mijn depressief wereldje en worstelen met mijn negatieve emoties. Ik heb geen vertrouwen in mezelf waardoor alles dat men over mij zegt, mij achterlaat in twijfels. 'Wat als ze gelijk hebben en ik niet?', denk ik dan angstig. En aan het eind leef ik hun levens en waardes die nauwelijks de persoon die ik ben omschrijven. Ik ben alles wat ik in werkelijkheid niet ben. Je kunt zeggen dat ik nooit echt heb geleefd, of naar de wensen van mijn eigen persona. |
Categorie: » acta In droefheid, neergekrabbeld door een enigma
:: 21:14
Het lijkt zo lang geleden dat ik echt in het Nederlands dagboeken heb bijgehouden. Het verschrikkelijke is dat ik zoveel met anderstaligen rond heb gehangen dat ik het Nederlands bijna aan het vergeten ben. Tenminste, er zijn van die momenten dat ik een zin zo moeilijk kan formuleren of het zo raar vind klinken. (Vergeef me als er rare gezegdes staan) Uiteindelijk sta ik met mijn mond vol tanden en nogal verward alsof ik de taal niet ken of kan beheersen. Wat resulteert in dat de ander mij achterlijk vindt en zich aan mij irriteert. Erger nog, dat hij/zij vindt dat ik niet goed ingeburgd ben. Dat gaat wel te ver, echter denk ik al te vaak dat de ander niets goeds over me weet te zeggen. Ik ben een zwaar pessimistische warhoofd. Is dat de uitdrukking of woord? Hoe dan ook, ervaringen die ik heb gehad hebben dat gevoel alleen versterkt.
Momenteel ben ik bezig mijn handgeschreven dagboeken aan het vernietigen. Het is beter dat ik het verleden begraaf zodat het later niemand pijn zal doen. Vroeger wou ik ze bewaren opdat de ander mij beter zou leren begrijpen, maar het is nu zo onnodig. De talloze schriften zijn een bron van negatieve gedachtes, pijn en verdriet. Ik wil niemand met mijn zorgen opzadelen. Ik denk veel aan anderen, jammer dat ze niet aan mij denken. Misschien ben ik weer eigenwijs bezig. Wat wel waar is dat het verhaal uit verschilldende hoeken wordt bekeken, waardoor iemand de ander gauw ongelijk geeft hoewel er niet echt iets fouts is aan de manier waarop iemand de kast bekijkt (zolang het de ander niet hindert), om maar een voorbeeld te geven. Het is maar een visie. Ik ga er niet diep op in.
Ik ben pas hier. Het zal een tijdje duren voordat ik me volledig heb aangepast. Ik weet dat ik af en toe in een ander taal wil schrijven, daarom zal ik zo nu en dan diaryland een bezoekje brengen om mijn zegje te doen. De reden dat ik hier wil schrijven is om me bezig te houden voor de komende tijd. Ik wil mijn frustraties tevens af en toe eens kwijt. |
Categorie: » acta In droefheid, neergekrabbeld door een enigma
:: 10:29
|
|
