|
|
18 november 2005
XLI. Raadsel Eenenveertig
I haven't got much time to waste
It's time to make my way
I'm not afraid I'll face
But I'm afraid to stay
I'm going down my own road
And I can make it alone
-Jump van Madonna
En ze zeggen dat Madonna bubblegum muziek maakt.
Het is nog steeds onzeker of ik nog schrijven kan deze week. Misschien volgende week als ik een andere plekje vind, denk ik.
Afgelopen avond ben ik weer de stad ingedoken met mijn moeder nadat ze wat geld van C. gekregen had. Het valt me op hoe moe ik kan worden in een korte tijd van heen en weer lopen. Ik word daardoor snel geïrriteerd en nogal agressief. Als ik mezelf niet met knarsende tanden in bedwang kon houden, dacht ik dat ze me -met mijn wild om mijn heen slaande armen die alles kort en fijn wou slaan- konden komen wegvoeren. Ik was zeer licht onvlambaar gisteren en stond echt op het punt te ontploffen. Zitten of staan hielp niet. Ik wilde iets doen. Een paar Marokkaanse of Turkse jongens die in een groep achter in de bus gingen staan, maakten zo'n herrie dat ik er ziek van werd. Het was geen goeie dag. Ik vraag me af hoe ik het red met zo'n slechte conditie. Thuis was ik bekaf en kon alleen mijn bed inkruipen om rustig te liggen. Wat een ongemak. Het gevoel dat ik niet prettig in mijn lijf zit als een jas die je verkeerd draagt, heerst almaar. Ik voel me niet goed. Ik ben even een paar muziek/films winkels ingegaan om de tweede deel van Kill Bill te kopen maar vond het te donker voor mijn al donkere, depressieve geest. Daarvoor had ik Mean Girls, Nightmare before christmas gekocht, tezamen met de eerste deel van Kill Bill. Nightmare before christmas, een Tim Burton animatie was zeer teleurstellend wat mij ook weerhield zijn nieuwste film 'Corpse bride' te gaan zien. Ik probeer me zoveel mogelijk bezig te houden, of ergens anders op te concentreren zodat ik geen gekke gedachtes heb of er aandacht aan kan schenken. Straks ga ik Intolerable Cruelty bekijken, het was de enige goedkope film dat mijn moeder me wou laten kopen. Ik hoop mijn zorgen ofzij te lachen, anders ligt het gegarandeerd in de vuilnisbak eens ik het afgekeken heb (niet heus).
Ik heb de jongeman die de host is van mijn andere site gesproken, na hem lang niet meer te hebben gezien. Hij is best aardig. Het viel hem op dat ik niet meer in het Engels schrijf en probeerde een zin te formuleren die Nederlands zou moeten zijn. Echt een grapjas. In het Nederlands voel ik me prettiger en kan ik uitgebreider mijn zegje doen. Ik heb ook een paar nummers van hem gekregen toen ik het hem vroeg (echt gaaf) en verder heeft hij voorgesteld mij te bellen zodat we kunnen praten over van alles en nog wat (meer over depressies). Hij zou het vanavond doen wanneer mijn broer weg is en me dus niet kan lastigvallen. Nu ben ik heel nerveus... Dat is altijd als ik iemand moet spreken en vooral als het in een andere taal moet. Niet dat ik zo stom ben, alleen ben ik bang dat ik me gekwetst ga voelen, dat doe ik vrij snel door de meest triviale dingen. Raar he, iedereen die me over mijn broer hoort praten heeft gelijk een hekel aan hem. Ik kwam met de theorie gisteren in de bus dat iedereen nacht en dag in hen had, maar eentje overheerste of ze waren allebei in balans. Bij C. was het meestal nacht dan dag. Ik moest toegeven dat hij dag kon zijn als hij zich heel vriendelijk gedroeg. Is dat zo, dan wordt hij heel behulpzaam en gul, in gezelschap van anderen des te meer. Niet gauw erna ging zijn nacht gehalte in sprongen omhoog en was hij de normale broer die ik altijd gekend heb. Dat gebeurt tevens meestal als iedereen weg is. Hij is tot mijn opluchting niet thuis op het moment. Hij is iets gaan halen in Rotterdam en komt niet zo gauw terug. Hopelijk heb ik deze log af voordat hij er is.
Het spijt me, ik heb veel moeite met het schrijven doordat mijn vingertoppen zich bevriezen. Voor het eerst in mijn leven wenste ik dat het weer zomer was. Ik zou me niet zo in elkaar gedoken hier zitten.
Nogmaals bedankt voor jullie lieve reacties. Ik heb besloten reacties toe te staan omdat ik anders te lang erover neem om emails te beantwoorden. Stomme ik. Maar ik waardeer het feit dat mensen me lezen, enorm. Bedankt daarvoor. Nu ga ik mijn vriendin Z. smsen; ik heb haar gisteren per ongeluk in de steek gelaten. De arme schat. Laat haar niets ergs over me gaan denken... Ik mocht haar en vandaar was ik zo dom.
|
17 november 2005
Hallo [---naam verwijderd---],
Bedankt voor je e-mail. Zo te horen gaat het niet al te best op dit
moment.
Wat betreft meewerken aan ons programma in een reportage is ook niet niks.
Per slot van rekening kom je met je spreekwoordelijke vuile was naar
buiten. Absoluut. Toch zijn er dingen te winnen, en zoals je zelf aangeeft
zou het je kunnen veranderen.
Misschien moet je het eens met je moeder overleggen. Per slot van rekening
weet zij van je suicidale gevoelens af en schrijf je dat ze niet alleen je
moeder is, maar tegenlijkertijd ook je vader.
In een notedop (vergeef me dat ik de zaken abstraheer) ziet een casus
rondom jou er als volgt uit of zou er als volgt uit kunnen zien:
-Je bent bezig met astrologie en ontdekt dat je HSP bent. Wellicht een
reden voor veel van de ellende waarin je zit.
-Een confrontatie aangaan met je moeder, je vader en broers. Waarom vinden
je broers je een krankzinnige zoals je zelf ooit schreef naar me.
Confronteer je vader met het feit dat je je niet gelukkig voelt. En dat
het je pijn doet dat hij het niet ziet of accepteert. Vraag hem om te
helpen (of denk na over iets wat hij voor je zou kunnen doen) Vertel ook
dat je suicidaal bent en daartoe bereid bent om in therapie te gaan samen
met hem (en eventueel je moeder en of broers) met de camera van Ton er bij
natuurlijk. Wij kunnen zo'n sessie regelen zodat er meer begrip komt voor
elkaar in jullie gezin.
Verder kunnen de volgende zaken belangrijke onderwerpen in een reportage
zijn als je me wel nog enige uitleg of meer inzicht kunt geven: De
volgende zaken zijn tevens vraagstukken waarmee ik nog zit:
-Je moeder weet dat jij letsel toebrengt aan jezelf. je schrijft dat ze
alleen niet weet waarom. Waarom weet ze dat niet? Overigens weet ik het
ook nog niet helemaal zeker...
-je vader zal woedend worden schrijf je wanneer je hem zou vertellen
suicidaal te zijn. Waarom wordt hij woedend? Hoe weet je dat nu al? En
stel Ton is er bij?
-Je moeder is ook je vader voor je omdat je ouders niet getrouwd zijn en
niet samenwonen. Waarom wonen ze niet samen? Waarom zijn ze niet getrouwd?
-Hoe goed ken je je vader wel? Hoe goed kent je vader jou? (Misschien is
dit ook wel zeer interessant voor de reportage. leer elkaar kennen in de
reportage. )
-Je voelt je een nietsnut en geen Nederlander of Antiliaan. Hoe komt dit
denk je? (Ook een interessant gegeven en wellicht wel een belangrijke
oorzaak m.b.t. hoe jij je voelt?)
-heb je wel eens aan je broers gevraagd waarom ze je krankzinnig vinden en
heb je hen wel eens uitgelegd dat het pijn doet?
Je ziet. Ik heb veel vragen. In elk geval is het van wezenlijk belang
wanneer je eventueel in een reportage komt dat we wel contact willen
opnemen met je moeder, je vader en broers. Uiteindelijk zijn zij ook
belangrijk in jouw verhaal.
Groeten en sterkte,
Steffan
SBS Productions
Redactie 'Ton'
020-8007789
06-52600227
|
Categorie: » souvenirs In droefheid, neergekrabbeld door een enigma
:: 10:23
Hallo [---naam verwijderd---],
Bedankt voor je uitgebreide reactie.
Het gaat er ons overigens niet zo zeer om, om iets schokkends op tv te
laten zien. We willen juist alleen maar de naakte waarheid tonen, en als
deze schokkend is, dan is dat zo.
Uit je verhaal haal ik in elk geval dat er vele mensen niet alles van je
weten. Een reportage vereist overigens wel dat we juist je ouders willen
confronteren met zulks. Ton is niet een programma met alleen maar pratende
hoofden. In zaken zoals de jouwe ligt het natuurlijk voor de hand om je je
vader te confronteren met wie je bent. Ik kan me voorstellen dat je er dan
vanaf ziet.
Laat het even op je inwerken. Na het weekend lijkt het mij verstandig om
er verder over door te praten.
Groeten,
Steffan Ros
SBS Productions
Redactie 'Ton'
020-8007789
06-52600227 |
Categorie: » souvenirs In droefheid, neergekrabbeld door een enigma
:: 10:22
Hallo [---naam verwijderd---],
Bedankt voor je erlijke en open e-mail.
Je verhaal roept wel weer meteen meer vragen bij me op. Iets anders, wat
betreft mijn research voor het programma Ton waarvoor ik werk:
In wezen ben ik op zoek naar verhalen, naar mensen die graag willen
meewerken aan een reportage. Alles wat ik je vraag zal dan ook dit doel
behelzen. Ik kan me voorstellen dat je meteen denkt dat je niet op de tv
wilt vanwege vele omstandigheden.
Aan de andere kant wil ik je meegeven dat een reportage in jou geval
misschien wel een goede manier is om mensen die je dierbaar zijn op de
hoogte te stellen van datgene waarmee je zit. Niet dat anderen het dan
kunnen oplessen, integendeel. Je schrijft zelf al dat je er zelf alles aan
zult doen om je problemen, gevoelens, emoties, onverwerkd leed op te
lossen. Dit zou de eerste stap kunnen zijn. En wat het je oplevert is in
elk geval begrip.
Het feit dat je ouders niet alles weten zet me wel aan het denken. Waarom
weten ze niet alles? En je vader die in het buitenland woont, is die
gescheiden van je moeder of hoe zit het precies? En je broers. Wat weten
zij wel of niet? Waarom heb je het nooit aan ze vertelt?
Je schrijft ook dat je niet weet wat je aan me kan vertellen en dat er
nogal wat factoren zijn die een rol spelen bij je verwarde gevoelens. Ik
zou het heel erg waarderen wanneer je me toch net iets meer informatie
wilt geven. Ik hoop dat je me dit inzicht geeft zodat we met elkaar kunnen
zien of we iets voor elkaar kunnen betekenen.
Los van het bovenstaande heb ik sowieso nog vele vragen naar aanleiding
van je e-mail. Zo vraag ik me af of je nog -en op welke manier- spiritueel
bezig bent. In je berichtje waarop ik reageerde schreef je bezig te zijn
met hekserij, voorspellingen en zelfverwerkelijking. Doe je dit nog
steeds? Zo ja, op welke manier?
Heb je ook voorbeelden van iets dat je raakt en waarvan je emotioneel erg
overstuur raakt? En wat zijn die krankzinnige gevoelens die dan loskomen?
Ik vind het in elk geval mooi dat je een dichteres wilt worden en met je
gevoelens en emoties iets wilt doen.
Ben je overigens ooit naar het graf geweest van die leerling die zelfmoord
pleegde op de dag dat jij dit ook wilde? heb je ooit contact gehad met hem
na zijn dood?
Wat ik overigens ook uit je e-mail haal is dat je toch wel mensen om je
heen nodig hebt. Zo was er de counseler op school die je wel lief vond. Of
de online vriendin. Bestaan deze mensen nog?
Zoals je ziet vele vragen, zo heb ik er nog veel meer. Ik hoop dat je ze
wilt beantwoorden en zoals gezegd met het doel om eventueel met ons smane
te werken. Ik ben van mening dat jou verhaal de nodige aandacht verdient
en dat jij de tijd en ruimte krijgt om op je eigen(zinnige) wijze je
verhaal te doen. Televisie is een sterk medium. Gebruik het op een goede
manier.
Ik hoop dat je weer snel iets van je laat horen. Natuurlijk mag je me ook
bellen. Of als je wilt, dan kan ik je ook bellen.
Hoe dan ook, ik hoor graag van je.
Vriendelijke groeten,
Steffan Ros
SBS Productions
Redactie 'Ton'
020-8007789
06-52600227
|
Categorie: » souvenirs In droefheid, neergekrabbeld door een enigma
:: 10:19
Hallo,
Onderstaand berichtje kwam ik tegen op een site over spiritualiteit. Het
is van jou afkomstig en ik vroeg me af hoe het nu met je is?
Ik ben Steffan Ros, redacteur van het programma Ton. Ton is een reeks
reportages op SBS 6 waarin op een open en eerlijke manier mensen en hun
persoonlijke relaas centraal staan. Voor een nieuwe reeks uitzendingen doe
ik research.
Omdat jou w verhaal me aanspreekt en ik graag meer van je wil weten, hoop
ik dat je contact met mij wilt opnemen. Dat kan via de telefoon, maar
gewoon e-mailen mag ook.
Ik hoop op een reactie.
Vriendelijke groeten,
Steffan Ros
SBS Productions
Redactie 'Ton'
020-8007789
06-52600227
|
Categorie: » souvenirs In droefheid, neergekrabbeld door een enigma
:: 10:17
We leven om te sterven
en ik wil sterven om te leven
|
16 november 2005
XXXIX. Raadsel Negendertig
Ik ben niet meer van plaats veranderd hier zittende sinds C. de deur uit is gegaan op weg naar zijn flut acht uur baantje. Het is afgrijselijk koud dat zelf mijn hart koud aan het worden moet zijn. Ik schrijf nu eventjes voordat ik onder de douche duik om mezelf op te warmen. Daarna stond er een nieuw karwei op me te wachten. Als ik mensen spreek is het soms prettig als ik conclusies of op nieuwe ideeën kom. Of ik word een tikkeltje slimmer of zieker. Tegenwoordig kreeg ik wijze adviezen voor mijn eigen bestwil, wat ik enorm waardeer. Deed ik alles op eigen houtje dan zou er sommige dingen niet uitpakken zoals ik ze wenste. Mensen -sommige- helpen je jouw ogen te openen en een ander gezichtspunt aan te nemen. Al toen ik bezig was al mijn dagboeken te vernietigen, kon ik het niet over mijn hart krijgen om de dierbare brieven van mijn voormalig beste vriendin A. ook te versnipperen en weg te gooien. Haar woorden waren voor een lange periode een grote troost en geruststelling toen ik niets anders had om naar toe te keren. We mochten constant meningsverschillen hebben, het doet me pijn als ik me voorstel wat mijn ouders over haar zullen zeggen. Er werd me teveel ontzegd in mijn bestaan. Ik mocht dit niet en dat niet. Ik mocht helemaal niets. Ik heb nooit geleerd hoe oprecht van iemand te houden en hoe die genegenheid te tonen. Alles wat ik ooit gedaan heb is omdat ik dacht dat het beste zou zijn, om de ander niet op de hals te halen. Om hen te bevredigen. Ik heb nooit wat gedaan uit mezelf, omdat ik het echt iets leuks vond om te doen. Zo ben ik vaak in de fout gegaan met iedereen. Moet ik toch zeggen bij wie ik het meest mezelf ben geweest, dan zal ik zonder twijfel zeggen dat het mijn ex-vriendin A. was (ik kende haar langer dan M.), hoewel dat ex nogal negatief klinkt. Ik zie haar niet als een ex. Is het zo dat er iets meer is dan wat we voor leven aanhouden, dan zal ik haar mogelijk nog een keer tegenkomen. Ik zal haar vol bewondering aanstaren (ze was een mooi wezen) en mogelijk glimlachen uit dankbaarheid voor alles wat ze voor me betekend heeft. Ze was uitzonderlijk en speciaal, net zoals M. Ofschoon dat ook niet valt te vergelijken, het waren unieke personen. Een man en een vrouw. Ik miste hen allebei. Ik was hen kwijt...
Ik moet zien hoe ik over de pijn heenkom om al haar mooie verhalen en gevoelens die ze met me uitwisselde te verbannen. Ik geef om haar en haar welzijn. Ik zal het niemand gunnen om openlijk over ons band te lezen en ons daarbij te bekritiseren. Kon ik al deze liefdesbrieven ergens naartoe brengen of ze allemaal naar haar terugsturen. Idee had ik niet of ze nog op haar oude adres woonde. Ik dacht van wel. Nu voelde ik de zin om opnieuw contact met haar op te nemen, terwijl er ergens aan mijn arm werd getrokken om het niet te doen. Ik kon niet meer haar leven binnenstappen, op geen enkele wijze. Wel zou ik al haar foto's terugsturen, hopend dat ze niet in verkeerde handen terechtkomen. Was het zo -ze wisten toch niet wie ze was en ze zouden nooit langs de smerige, ongewenste handen van mijn familie belanden. Ik voel me ontzettend ziek en moe. Ik moet alweer hier weg =. Dadelijk komt hij thuis en daar zit ik niet op te wachten. Was ik maar een mooi persoon en geliefd. Echter, dat ben ik niet. |
XXXVIII. Raadsel Achtendertig
Ooit
Ooit zal de wereld niets meer
dan een minuscuul verlicht plaatje zijn
waar ik op neerkijk vanaf
onbereikbare hoogtes door
ambivalent glas
-geschreven in november, precieze datum onbekend
Mijn angst is niet misplaatst als ik in een probleem-gezin huis met een tiran die zich mijn broer noemt. Soms sta ik enorm te koken van woede wat mij in de verleiding brengt iets scherps te nemen en hem te lijf te gaan, om hem te laten zien dat zijn macho-gedoe hem niet onsterfelijk maakt. Ik kán hier niet blijven wonen wil ik ooit van mijn psychische klachten afkomen, vandaar dat ik daarginds ga om een nieuw leven te vinden en eventueel te beginnen. Of de eeuwige niets-zijn, des te beter als het deze nare ervaringen voor altijd uit mijn geheugen zal wissen. Ik ben het spuugzat om mijn hart tot in mijn keel te voelen kloppen alsof het ieder moment eruit kan floepen, eens hij de deur met een smak dichtgooit om aan te tonen wie het voor het zeggen heeft in dit huis. Of hij schreeuwt het uit. Maar het zal niet lang duren. Als ik er niet ben, wie kan hij dan hinderen? Niemand. Ik wil dolgraag wraak nemen en dit zien eindigen. Zijn gezicht vertrokken zien in pijnlijke, angstige emoties, net zoals hij dat bij mij doet. Weer pijn. Wéér pijn. Is er nergens een knop aan mij dat me uit kan schakelen opdat ik niet hoef te voelen, zodat al word ik verslind, ik niet niet veel ervaren zal? Ik ben het beu om bang te zijn, ik heb er schoon genoeg van. Dit keer was er herrie omdat ik de telefoon niet heb opgenomen wanneer het rinkelde toen we in de stad waren. Ik heb het op stil gezet. Voor welke redenen weet ik niet meer precies. Mijn verbrokkelde geheugen komt niet meer goed. Hij bedreigde me dat hij eens hij de kans krijgt mijn mobiel in handen te hebben, hij het kort en klein zou slaan als ik het hem opnieuw flikkerde niet op te nemen.
Ik snap het niet, weet je. Hoe komt het dat dit allemaal gebeurt? Stop. Ga terug in de tijd. Wat heeft bijgedragen dat mijn leven zo'n bende is? Hoe komt het dat ik zoveel moet verduren en het constant koud heb? Het is vanzelfsprekend dat alle gebeurtenissen mijn onverschilliger tegenover het leven maakt. Wat kan het mij schelen wat er nog komt? Dan ben ik net een koelbloedige moordenaar die er niet omgeeft om levens te ontnemen, in dit geval de mijne. Het is waardeloos. Ik ben geen persoon in dit gezin maar een ding waar constant over gekibbeld wordt. Goh, was ik máár een ding dan zou niets van belang zijn. Het staat vast: mijn haat jegens dit gedrocht zal nooit veranderen. Als ik leven en dood nauwkeurig afweeg, dan voel ik eerder rust en kalmte wetende dat ik ooit dood zál gaan.
Wat heb ik toch medelijden met zijn vriendin. Je kunt niet voor altijd blijven doen alsof. Ooit komt de beest los. Hopelijk is ze al bij een ander. Valse schijnheilige lul.
Of mijn moeder inspraak heeft op alle gebeurtenissen... Mijn moeder stelt niets voor op haar hoge leeftijd. Ik zeg het niet kwaadaardig, zo wordt ze beschouwt (door die klootzak). Als ze wel wat kon zeggen, dan waren mijn armen wellicht nog intact of bleven mijn dijen bespaard.
-neergeklad in kladblok terwijl de oorkaan rond vijven voorbij raasde |
15 november 2005
XXXVII. Raadsel Zevenendertig
Omdat niet veel mensen zich met onaangename zaken bezig houden, kan het zijn -wat heel begrijpelijk is- dat niet iedereen weet wat een schaduwkant inhoudt. Met schaduwkant wordt vaak jouw duistere zijde bedoeld die iedereen heeft. Het is een kant die mensen liever verbergen of niet in contact mee willen zijn en het dus onderdrukken. Het is jouw minder leuke of de lelijke kant. De geschiedenis ervan begint vaak voor je geboorte of vlak erna, eenmaal ouders een perfecte beeld hebben gevormd van hoe ze willen dat hun dochter of zoon wordt. Er wordt van je gehouden onder bepaalde voorwaarden. Alle andere negatieve eigenschappen worden weggestopt opdat je het gewenst gedrag kan naleven wat anderen van je willen of van je verwachten. Alles dat achterwege blijft door ontkenning, verdringing word verzwelgt door jouw duistere zijde. Deze onderdrukking kan ook leiden tot depressies omdat je niet jezelf bent. Om meer van jezelf te weten te komen of beter te begrijpen dien je geen angst voor jouw schaduwkant te hebben. Het is aannemelijk dat iedereen deze zijde heeft (we leven in een wereld van vermomming), behalve zij die verlichting of balans tussen het goeie/kwade in zichzelf hebben gevonden. Bovendien denk ik dat als jouw schaduwkant wordt onderdrukt het zeer nare gevolgen kan hebben, niet alleen voor jezelf ook voor anderen om je heen.
Wat de geschiedenis van mijn depressie betreft is misschien de grootste oorzaak ervan wel de verloochening van mijn schaduwkant. Ik weet dat ik op een moment bang was dat ik mijn ouders teleurstelde wat mijn drijfkracht werd om harder te studeren totdat ik langzamerhand begon op te geven door wat mogelijk een burnout was. Het maakte me niet blij en op school voelde ik me alles behalve thuis ondanks de vriendinnen die me spraken. Ik geloofde dat ze het altijd deden uit medelijden, zo hadden velen mij benaderd door te zeggen dat ze het zielig vonden dat ik dagelijks in mijn eentje op de trap zat of stond (als de leraren me zagen zitten werd me verteld dat het niet mag omdat ik de weg voor anderen versperde). Als er geen ander plekje om te zitten was verstopte ik me soms even in de toilet afwachtend tot de bel zou gaan terwijl ik de blije, kokette meisjesstemmen hoorde roddelen over van alles en nog wat, of aan de deur waarachter ik zat trokken en dachten dat misschien iemand haar grote boodschap aan het doen was waarna ze het mogelijk uitschaterden van pret. Mijn schooltijd is een niet bepaald prettige herinnering. Het is een die ik liever verdring of hoop dat het uit mijn gedachtes zal verdwijnen. Er zou heel veel veranderen wat mij verder liet afdalen in het donker. Sindsdien ben ik daar gebleven en heeft het voor veel problemen gezorgd. Anderen hebben een berg wensen die ik niet wil verwezenlijken of voor wil vechten of een poging ertoe wil doen. En het zijn hun wensen, niet de mijne. En anderen denken altijd beter te weten. Ze weten precies hoe je in elkaar zit. Ze weten exact wat er binnen me afspeelt en hoe het op te lossen valt. Alsof. Ik weet hoe ik kan zijn -soms- en de donkere eigenschappen die ik niet tot uiting mag (kan) brengen hebben me voldoende geprogrammeerd om mezelf te blijven verbergen (ik doe dat letterlijk in het dagelijkse leven) tot ik totaal verdwenen ben. Jouw schaduwkant kan zorgen voor jouw val. En als je niemand hebt om je te pushen, des te makkelijker valt het te struikelen en te vallen in de peilloze, duistere diepte. |
Ik liep door de stad waar ik verschillende mensen benaderde die me stuk voor stuk allemaal afwezen. Ik voelde dat ik wakker zou worden zonder ooit iemand te hebben gevonden die me wou. En zo gebeurde het.
Weer de water/wind droom. Het waaide ongelooflijk hard buiten toen ik zag hoe mijn moeder de lucht in werd genomen. Volgens mij zag ik weer water vloeien, het blijft wazig. Ik kan het niet herinneren. Ik wou snel achter mijn moeder aangaan om haar te redden, maar mijn overleden grootmoeder die op het balkon stond trok me aan mijn enkel naar beneden toen de sterke wind me op een meter of meer boven de grond liet 'hangen'. Ik kon niet begrijpen waarom ze dat deed. Wel was mijn moeder ongedeerd. |
Categorie: » dormir In droefheid, neergekrabbeld door een enigma
:: 08:39
XXXVI. Raadsel Zesendertig
Uit nieuwgierigheid heb ik de moeite genomen om alle nummers van Madonna's nieuwe cd van soulseek te downloaden, ondanks dat ik niet echt gecharmeerd ben van Hung Up, haar eerste single. Ik dacht dat er niets interessant aan de rest van de cd was dankzij dit 'smakeloos' nummer omdat de andere liedjes op deze zouden lijken. Mijn afkeer van de ABBA-sample werd wel minder naargelang ik het bleef draaien tot mijn oren begonnen te kloppen van pijn. Een nummer die er meteen uitspringt is de prettige opzwepende Push die nogal vrolijk is maar aan de andere kant toch druipt van melancholie. De vraag die overblijft aan het eind is: Wie pusht mij? Niemand eigenlijk dan mezelf. Nou, ik ben tenminste 'iemand' ofschoon niet in diepere zin. In zijn geheel is het een leuk album die mij -hopelijk- voor een tijdje in een 'opgewekte' stemming kan houden.
De tijd gaat inmiddels met reusachtige sprongen vooruit. Dát als er niet veel dagen meer zijn om tot jouw einddoel te komen. Ik moet bekennen dat ik -om persoonlijke redenen- spoedig niet meer zal kunnen loggen. Het is niet omdat ik het niet wil, ik zal het niet (meer) kunnen. Dit dagboekje zal vervolgens vroeg of laat vernietigd worden als ik het niet (kan) update(n). Toch alvast een bedankje aan iedereen die me ooit gelezen heeft en mij een hart onder de riem probeerde te steken. Ik heb niet gedacht dat mijn schrijfsels aandachtswaardig zouden zijn ook al schreef ik het meest om de tijd te doden. Er was verder niets boeiends, een doel, iets dat me anders zou bezighouden.
Hoe meer ik schrijf (of schreef, dit zal gauw verledentijd worden) en dagelijks uit bed rol en me herinner wie ik alweer ben, hoe er niemand is die dichtbij me staat, bekruipt me een gevoel van droefheid die dieper gaat. Het verschuilt zich in de merg van mijn botten en is moeilijk van me af te schudden of uit mij te krijgen. Mijn gedachtegang loopt even vast als ik vanuit mijn rechterooghoek kijk naar mijn momenteel vrolijk dansende moeder. Hoe zorgeloos lijkt alles als je niet in de gaten hebt wat er buiten de deur bezig is zich in jouw leven te wringen of op beestachtige manier op je te storten. Ik neem alles veel te serieus, heb ik vaak gehoord, door zulke dingen te zeggen. Een poosje heb ik gedacht dat het leven te vergelijken is met een legpuzzel. Alles dat wordt gedaan, gedacht gebeurt niet zo toevallig. Elk getreuzel, twijfel of voorwaartse stap of achteruit is allemaal voorbestemd ook al denken we dat we een vrije wil hebben en de toekomst kunnen veranderen. Net zoals bij een puzzel, is er telkens maar één stukje die ergens past. Het is waar dat de toekomst verandert en dat je vooruit gaat voordat je achteruit gaat en weer vooruit of wat dan ook. Voor mij staat dat eveneens vast. Het leek me zo volkomen duidelijk dat het een hersenschim is om te denken dat 'het einde' kan worden veranderd. Niets blijft hetzelfde, ja. Als het fout gaat, dan kan het niet voor altijd fout blijven gaan kost wat kost. Al neemt het duizenden levens in beslag. Fout is een middenweg, niet het laatste stuk. En dan is er weer zoiets als wat je als fout/verkeerd beschouwt. Dit gezegde heb ik overgenomen en het blijft een favoriet van mij die dit proces gedeeltelijk omschrijft (uitleggen was nooit mijn sterkste punt omdat gevoelens dat niet altijd zijn): mensen hebben lief om daarna te haten en daarna weer lief te hebben. Je ziet, er is een begin, een middenweg en een eind. |
13 november 2005
XXXV. Raadsel Vijfendertig
Achter ieder donker eind,
schijnt er steeds een heel klein
lichtje op een mooi en nieuw begin
Daar geloof ik (niet meer) in
Dit is de boodschap die ik vrijelijk mocht overpennen op de kaft van een van de vele cd's die voor me werden gebrand. Ik geloof er in, tegelijkertijd dat ik het niet doe. Wellicht zou het een duidelijker betekenis voor me hebben na verloop van tijd.
Het is me spijtig niet gelukt om de afgelopen dagen te schrijven omdat C. en mijn moeder er succesvol in geslaagd waren mij met hen mee te slepen buiten de stad. Goedgelovig als ik ben liet ik me overtuigen dat we in Amsterdam in een hotel zouden gaan logeren. Ik moest wel instemmen eens mijn moeder begon te tieren toen ik haar vertelde dat ik eigenlijk naar Z. toe wou. Net zoals de andere keren moest ik aanhoren hoe ondankbaar ik me gedroeg, hoe ik mijn vriendinnen voor haar stelde; mijn minpunten werden tot op de bodem opgesomd. Ik ben mijn moeder's manipulatie dan wel meer dan zat, ze wist me toch keer op keer aan haar wil te onderwerpen. Met een gebroken hart besloot ik hen hun zin te geven, en was het toch niet voor even? En was ik ook niet dol op trein- en busreizen? Het zou heus wel leuk worden, sprak ik mezelf vol pep toe. In ieder geval lukt het C. heel goed om mij van alles te laten geloven, vooral als mijn moeder meehelpt het verhaaltje over te dragen. Eenmaal we op de punt stonden te vertrekken begon het door te dringen dat we helemaal niet naar Amsterdam konden gaan. Uit angst liet ik mijn moeder toch maar naar het buitenland bellen voor de zekerheid dat ik me niet vergiste en me door hen in de val liet lokken. Wie weet was vader wel hier? Gemene streken hadden ze hun buikje rond van. Alleen, mijn redenering klopte totaal niet. Niets waarover ik dacht leek zinnig of aannemelijk. Ik was zeer opgelucht toen de telefoon werd opgenomen en mijn vader aan de andere kant van de wereld antwoordde. Je ziet, ik ben niet volledig over mijn schrik heen van wat er tussen mij en C. heeft voorgedaan maar tot mijn genoegen begon het erop te lijken dat het hele voorval afgelopen dinsdag een toneelspel was (C. had zijn slaapkamerdeur dichtgedaan toen hij telefoneerde). Al zou mijn vader weten wat C. gevonden had toen hij in mijn lades rondneusde, het was niet merkbaar toen hij en mijn moeder elkaar over de telefoon spraken. Hem kennende zou hij hebben geflipt en eisen me te spreken om me wat verstand bij te brengen (op z'n zachts gezegd), wat hij geen van beide heeft gedaan. Het kan me verder niet schelen als hij de komende weken geen voet op Nederlandse bodem zet. Ik ben al blij, ook dat de rust voor nu in dit huis is wederkeerd.
Ons eindbestemming bleek C.'s vriendin te zijn eens we bij haar op de stoep stonden. Ondanks het gevoel dat we niet met elkaar overweg kunnen (ik heb nooit echt met haar gesproken, zoals ik mijn oudste broer's vriendin spreek), had ze een zeer lieve moeder waar ik stiekem jaloers op ben. Ze was jonger dan mijn moeder die ik constant op dingen moest attenderen door de ouderdom waar ze dieper in leek te zinken. Kua uitelijk en karakter eigenschappen heeft ze iets weg van de vrouw van Ozzy Osbourne. Ze deed ons zo op ons gemak voelen dat ik er ziek van werd en hoopte dat we snel weer naar huis terug konden keren. Ik kan niet tegen lievige daden, ik ben ze niet gewend en wist geen houding aan te nemen om te laten zien dat ik het waardeerde. Het is jammer dat ik me toch ongewenst voelde, misschien komt het door de afstandelijkheid van haar dochter die nooit enig belangstelling in me toonde. Goed, ik mocht haar nooit de gelegenheid hebben gegund (wat had ze nou aan iemand die dood wou?), ik hoopte toch dat het anders zou uitpakken aangezien mijn broer veel over me aan haar verteld heeft. Maar nee. Sommige dingen die ze tijdens een groepsgesprek (nou niet echt want we spraken weinig tot niet, of als we dat wel deden dan was het in een andere taal omdat mijn moeder niet alles begrijpt) zei waren misschien niet dubbelzinnig bedoeld, ik vatte ze wel zo op. Haar houding en humeur versterkte het meer. Overal waar ik heen ga voel ik me een indringer en wil ik vlug weer verdwijnen. Er is niets aangenamer, veiliger dan mijn eigen slaapkamer alhoewel ik momenteel daar niet meer in verblijf om belachelijke redenen. De gastvrijheid van de moeder bracht me zover het huis te gaan verkennen waar ik ontdekte dat we veel gemeen hebben, onder andere spiritualiteit, astrologie en Nightwish. Als ik anders was, dan had ik een nieuwe vriendin erbij gehad. Ik ben niemand anders en kan het niet veroorloven om iemand's leven binnen te dringen wetende dat ik niet lang erna hen zal ontlopen. Ik vond het ontzettend lief van haar om de cd's van Nightwish die ze in huis had voor me te branden toen ze te weten kwam dat ik eveneens naar hen luisterde. Het was de hoogtepunt van mijn korte bezoek bij hen thuis. Niet lang voor ons vertrek gaf ze mij tevens een ketting met een hartje eraan. Ik voel me zeer aangedaan (door haar gulheid)... maar dat is omdat ik te veel en ernstig over alles nadenk. Het hartje gaf me toch wel op zijn eigen manier een beetje warmte waar ik groot gebrek aan had.
|
09 november 2005
XXXIV. Raadsel Vierendertig
Veel scholieren verwonden zichzelf
ESCH Veel middelbare scholen hebben leerlingen die zichzelf opzettelijk pijn doen of verwonden. Dat blijkt uit een onderzoek van bureau Ortho Consult.
Het trainingsbureau voor leerkrachten vroeg alle 656 scholen voor voortgezet onderwijs naar deze automutilatie. Van de 110 scholen die reageerden zeiden er 108 het verschijnsel te kennen. Kinderen bekrassen, snijden of branden zich.
Volgens de onderzoekers doen ze dat om aandacht te krijgen. Ze verkeren vaak geestelijk in nood na een vervelende ervaring. Praten over die ervaring kan een oplossing bieden. Het is niet bekend of het verschijnsel toe- of afneemt.
bron: NOS.nl
Opmerking: Echt een onzin. Als ik aandacht nodig had dan zou ik naakt op straat gaan staan zodat iedereen mijn bekraste lijf kon zien en luidkeels schreeuwen: 'IK WIL AANDACHT!', in plaats van mezelf te bedekken. Stelletjes idioten. Mijn zelfverminking had niets met aandacht te maken. Wanneer iemand aandacht wilt, gaan ze zich toch niet verbergen? Is dat niet logisch? Weten ze dat ze iedereen in een hokje aan het proppen waren omdat niemand hetzelfde is en er verschillende motieven zijn om toe te geven aan automutilatie? Het is duidelijk dat ze dat evenmin wisten. Mijn voornaamste reden voor het snijden was om mezelf te straffen (voordat een ander dat deed). Een soort boete betalen om achteraf weer met een schone lei te beginnen. Alleen werd ik alsmaar weer bestraft. Dit 'verschijnsel' zal -kijkend naar de manier hoe wij leven en de richting die we nemen- slechts verergeren. Een nare omgeving zal het alleen maar triggeren.
|
Categorie: » acta In droefheid, neergekrabbeld door een enigma
:: 11:26
XXXIII. Raadsel Drieëndertig
Mijn levensverhaal is alles behalve uitgeschreven. Nog lang niet. Als er weer iets voordoet in mijn nabije omgeving -rondom mij heen- lijk ik letterlijk stil te staan van angst en schrik. Als het rad hard aan het draaien was, komt het ineens prompt tot stilstand. Zo bleef ik als aan de grond genageld in de slaapkamer staan totdat de werkelijkheid in me binnendrong. C. was alwéér aan de gang mijn leven aan het verzieken en altereren. Al vanaf het moment dat hij opstond of uit zijn werk kwam moest ik hem nauwlettend in de gaten houden anders zou hij het voor elkaar krijgen mensen tegen me op te zetten. Alles verandert eens hij door die voordeur het huis binnentreedt. Het was als onweer, hoewel hij het niet waardig is om daarmee vergeleken te worden. Ik hield van onweer, het was troostend en gaf me de gelegenheid naar binnen te krimpen en de warmte op te zoeken. Hij was de belichaming van iets ergers. Iets demonisch, iets vijandigs. Ik vond hem een ziekelijke, smerig, baatzuchtige, bedorven, hufterige fascistische terrorist. Als hij niet fysiek aan mij zat om mij een lesje te leren, dan was hij bezig mij mentaal ten onder te krijgen. Dat was hij gisteren weer aan het doen toen ik geïrriteerd door zijn aanwezigheid van mijn computer afging. Ik probeerde te gaan schrijven terwijl ik de suikerzoete stem van mijn moeder die orde in het huis wou hebben mij nog meer prikkelde. Ik wist niet dat naargelang ik in een humeurige bui op de bank zat, hij in de slaapkamer bezig was mijn spullen te doorzoeken. Goh, wat voel ik me toch zo nietig hier. Ik beteken absoluut niets voor bloedverwanten. Ik ben een ding waar zij groot misbruik van maken omdat ik nu eenmaal een meisje ben die niets hoort te zeggen of te klagen. Ik moet alles als zoete koek inslikken en onderdanig gehoorzamen. Belachelijk voor een meid die al volwassene was. Voor die reden veracht ik mannen. Alleen zij hebben me ooit het gevoel gegeven dat ik minderwaardig ben. Allemaal door de mannelijke figuren die als grootste, heldhaftige standbeelden in mijn leven (gedwongen) staan. Privacy is iets dat ik niet ken. Respect is de klamme handpalm die mij probeerde te beheersen. Ik raak niet uitgepraat over alles dat me is ontstolen door deze familie waar ik nergens, niet zelfs een beetje, op lijk. Alweder een dag die mij hatelijk uitlacht en voor dwaas uitmaakt voor het niet zorgvuldig bewaren van mijn spullen. Het herinnert mij aan de uitzending Laat me los, hou me vast (over Hindoestaanse meisjes die zelfmoord plegen) die ik zondag op tv met vluchtige blikken heb zitten kijken vanaf de computer. Ik ben hulpeloos in deze toestand en is het onmogelijk om me uit de voeten te maken of elders heen te verhuizen. Maar het zou me 'beter' hebben gedaan als het kon.
Wat hij gevonden heeft was een waarlijk trofee; nu wist hij het van mijn suïcidiale neigingen. Gelijk heeft hij zijn mobiel gepakt en 'papa' gebeld om hem te laten weten, ALSOF hij wat ertegen kan doen. Nu hij mij zwakke plek kende, profiteerde hij van de hele situatie om mij belachelijk te maken en als 'gek' te betitelen die ooit nog in een inrichtig zou belanden waar ze me zouden vastbinden. Deze woorden snijden nog steeds verschrikkelijk diep in mij. Geen mes kan dieper gaan en het was een akelig gevoel dat iemand besliste wat ik voelen moest. Nu kon ik het zelf niet ongedaan maken zoals altijd, omdat hij ook de waarde van mijn bloedverlies ridiculiseerde. Ik voelde huilbuien opkomen, maar zoals altijd gebood ik mezelf het niet te doen. Opnieuw alles opkroppen om hem geen plezier te doen. Het leven hield me niet meer gevangen, nu waren zij die het deden. Ik voelde dat ik nooit volledige controle over mijn eigen leven zou krijgen. Dat pijnigde mij. De rest van de avond zocht ik een excuus om het verleden ongedaan te krijgen hoewel het onmogelijk is om het geziene uit de gedachtes te verbannen, hoe erg ik er ook naar verlang. Ik kon niet in slaap vallen uit angst dat hij nog een poging zou wagen meer informatie, oftewel bewijs te vinden van wat ik allemaal in het geheim uitspookte. Ik begin verschrikkelijke hoofdpijn te krijgen. Het is zo verdomme oneerlijk! Waarom overkomt me dit? Waarom lijkt het alsof ik zo knudde ben?
Nog die avond sprak ik met Z. over mijn wraakzuchtige gedachtes. 'Mijn' broers, vooral de jongste hoopte ik dat er een dag voor hem zou zijn waar hij ontzettend spijt zou krijgen van alles dat hij me heeft aangedaan. Het liefst had ik hem aangevallen. In plaats daarvan, hoopte ik met hart en ziel dat hij ooit zijn verdiende loon zou krijgen en zal verdrinken in intens leed en verdriet, vooral pijn. Dat zal vast en zeker ooit nog wel een keer het geval zijn. In zulke eenzame tijden kan ik de stem van mijn ex-vriendin nog goed horen. Zij was de eerste die me met de neus op de feiten drukte en woorden zoals 'dominantie', 'sadisme' en 'controle' gebruikte, anders zou ik nog altijd de schuld op me nemen van de manier hoe mijn leven eruit ziet. Dat doe ik nog steeds eigenlijk, maar in mindere mate. Ik miste haar. Soms. Ik heb veel van haar geleerd... en miste haar als de beste, hartsvriendin die ze voor me was. Ik kon op haar rekenen. Ergens hoop ik dat ik verlossing vind en dit niets anders zal zijn dan een nare herinnering, een leven voorbij. Ik hield mijn hart vast voor wat 'vader' zou gaan zeggen. Hoe zeer wenste ik dat ik kon verdwijnen... of dat ik nooit geleefd heb. |
Categorie: » acta In droefheid, neergekrabbeld door een enigma
:: 09:59
XXXII. Raadsel Tweeëndertig
Levensvragen. Ik vraag me af of mensen zichzelf deze vragen stellen als ze hedendaags zo druk zijn met hun dagelijkse brood verdienen en hun plichten vervullen. Het maakt niet uit of ze dat wel of niet doen. Hun antwoorden zouden toch van de mijne verschillen. Laat me eens kijken hoever ik kom met het beantwoorden van deze serie vragen die ik ergens op het Internet gepikt heb. Van te voren kan ik wel raden dat misschien de meeste onbeantwoord voor me zullen blijven.
1. Wat is het belangrijkste in je leven?
Zie je wel. De eerste vraag al kan ik niet beantwoorden. Ik weet niet wat het belangrijkste is in mijn leven. Vroeger zou ik hebben gezegd dat mijn studie de hoogste prioriteit heeft en daarbij een beetje twijfelen of ik 'familie' daarbij moest includeren, alleen maar om hen tevreden te stellen. In het echt waren de relevante zaken wat men vond dat ik als relevant moest beschouwen.
2. Hoe ziet je leven er, volgens jou, later uit?
Als ik al het woord 'later' hoor, kan ik geen echte beeld voor ogen vormen. Ik zie in feite niets, althans niet veel dan. Moest ik toch een antwoord hierop geven dan zou men mogelijk geslaagd zijn me in een robot om te bouwen, of ben ik ergens anders waar ik weet dat het beter voor me is. Dat is zoverre ik het kan bereiken. Bloedverwanten werden met de dag grotere hindernissen op mijn levensweg.
3. Welke dromen wil je echt tot werkelijkheid maken?
Mijn dromen zijn niet echt waar te maken, zoals de terugkeer van M. Niemand herrijst uit de dood tenzij ze Jezus heten, of een of andere heilige zijn. Momenteel verlang ik het meest om in de aanwezigheid van M. te bevinden, dichtbij of op een afstand, wat hij maar wilt of toestaat. Ik weet dat ik me een zeker gevoel van geluk zou hebben als ik hem kon zien of bereiken. Hij was een hele lieve, zachte persoonlijkheid die me kalmeerde en kon troosten. Hij maakte me bewust voor openheid en accepteerde mijn enorme 'diepgang'. Geen wonder dat ik hem zoveel miste als nu. Een andere droom die ik graag verwezenlijkt had gezien was om een verlicht wezen te worden, maar minder emotioneel. Ik zie dat niet snel gebeuren. Het is evenmin iets waar ik langer naar streef, denk ik. Hoewel vroeger toen ik wat jonger was ik het gevoel had dat het me beslist zou lukken, kost wat kost, om een staat van 'nirwana' te bereiken. Toen was ik vastberadener en onwankelbaar dan ik nu ben.
4. Als je dingen kon veranderen aan de aarde, wat zou je dan veranderen?
Ik zie het zo: als je iets in bezit hebt, dan pas kun je doen en laten wat je ermee wilt, zover dat mogelijk is. Want bijvoorbeeld: je kunt kinderen hebben, maar eenmaal ze ouder zijn kun je niets meer voor ze beslissen. Als het een voorwerp, iets betreft die geen echte inspraak heeft, is het makkelijk om het te overheersen. Hoe dan ook, Aarde is mijn bezit niet en voor die reden zou ik niets eraan (willen) veranderen dan het haar gang te laten gaan. Toch waren wij het aan het veranderen of beinvloeden met onze keuzes of zelfzuchtigheid door te vaak geen rekening ermee te houden dat het ook een 'levend wezen' is. Het vertoont toch groeiprocessen? Het maakt het meer dan een 'ding'. Ik zou het zoveel mogelijk positief trachten te beinvloeden, dat is alles.
5. Aan wat hecht jij waarde?
Liefde. Het is een woord dat alles omvat. Daarin vind je vriendschap, respect, geluk, aandacht, steun, kracht en noem maar op. Door 'liefde' te noemen, heb je alles al opgenoemd.
6. Wat vind je nu van je leven?
Alles behalve plezierig. Als hel bestaat, dan was dit het. Of het lag aan 'mijn' leven en niet aan het leven zelf. Ik wist het wel. Het leven zelf was niet ondraaglijk, het waren altijd de mensen die het veronaangenamen. En ik lig niet op gelijke hoogtes met mensen. Ik kon hen niet bereiken of begrijpen en zij me al helemaal niet.
7. Wat zou je aan je leven willen veranderen?
Niets aan het leven. Wel veel aan mensen, alleen is dat niet mogelijk. Het zou egoïstisch zijn om dingen voor hen te wensen terwijl we een vrije wil hebben om keuzes te maken. Ik zou dan maar wensen dat ze hun ogen openden en inzagen dat waarmee ze momenteel bezig zijn hen op lange termijn geen goed zal doen. Ze verzieken het bestaan voor de medemensen en het voortbestaan van Aarde.
8. Hoe denk je dat te kunnen bereiken?
Mij zal het niet lukken omdat ik niet zo'n persoon ben die graag of zomaar haar normen en waardes predikt. Wel houd ik graag uitvoerige gesprekken met zij die dat willen, wat soms op een debat uitdraait. Meestal is het alleen maar leerzaam. Terugkerend op de vraag; momenteel waren er een heleboel mensen die trachtten de 'eye-openers' te worden om de mensheid zover te krijg zich te 'bekeren' (=inzien dat het leven geen goeie kant aan het opgaan is). Ik antwoord liever als mij een vraag is gesteld dan het ongevraagd te doen. En natuurlijk zijn er uitzonderingen.
9. Wat en/of wie maakt jou gelukkig?
M. Vroeger maakte het schrijven me blij. Nu ben ik slechts gelukkig als ik denk dat er vroeg of laat een eind hieraan komt.
10. Wat zou jij het liefst willen?
Bij M. te zijn of gewoon gelukkig met mezelf te zijn. Ze zeggen dat als je gelukkig bent, de rest vanzelf wel komt.
Dit waren goeie vragen om even bij stil te staan. |
Categorie: » acta In droefheid, neergekrabbeld door een enigma
:: 07:17
08 november 2005
XXXI. Raadsel Eénendertig
Mag ik uiten hoe belabberd ik me voel? 's Avond voor het slapengaan poogde ik mijn gedachtes te vertalen in woorden totdat ik hem op wou slaan - het verdween mysterieus in de Internet wereld. Als ik deze klus handmatig had geklaard zou dit me nooit zijn overkomen. Gedachtes vind ik kostbare schatten die zorgvuldig mee omgegaan dienden te worden. Telkens als ik eentje kwijtraak, verloor ik mezelf of beschikte ik over minder kennis van mijn ware ik. Sindsdien heb ik me niet echt bepaald prettig gevoeld omdat mijn schrijflust me in een klap is ontstolen. Maar zoals je ziet ben ik er meer, nog een poging wagend om mezelf onder woorden te brengen, wat ik dagelijks probeerde te doen totdat het mogelijk nooit meer het geval zou zijn. Niets is voor altijd. Alles is tijdelijk. Mijn bestaan vond ik tijdelijk. De klok die tikt loopt niet vooruit. Het is een tijdbom die langzaam afliep om het einde aan te kondigen die weer het begin inluidde van een nieuwe fase.
Al een paar dagen had ik geen contact met mijn vriendin Z. wat mij zorgen baarde. Ik begon te twijfelen of het nou goed was als ik haar smste of belde om te weten te komen of ze wel in goeie gezondheid verkeerde. Ze was de enige vriendin waarmee ik het meest sprak tegenwoordig. Ofschoon ik het goed heb gemaakt met mijn vriend D., moest ik toch toegeven dat we (lees: ik) niet goed met elkaar (lees: hem) op konden schieten, wat weer bevestigde dat ik geen gezonde vriendschap met leden van het andere geslacht kon opbouwen. Het zijt zo. In al zijn emails voelde ik me tekort gedaan. Het waren altijd haastige, oppervlakkige woorden tegen mijn gevoelens en gedachtes waar ik uren lang kapot erover zat te peinzen om hem op de een of andere manier te helpen of te ondersteunen. Ik verwachtte dat ook van hem want was vriendschap niet eerlijk geven en nemen? In die zin was de enige persoon die diepgang had mijn andere, oudere buitenlandse vriendin T. Ze had veel levenservaring en een zeer onaangename leven gehad waardoor ze goed begrip leek op te brengen voor gevoelens van een ander. Of misschien lag het aan haar leeftijd. Of ik kon het niet vinden met leeftijdsgenoten. Als dat niet zo was, dan was ik me moederlijk tegenover hen aan het gedragen door mijn eigen zorgen even opzij te schuiven. Nu wil ik dit niet meer. Ik wil niet telkens aan anderen blijven denken. Het is een van de vele zaken die me zeer diep ongelukkig hebben gemaakt. Waar ik veel moeite mee heb is hoe mijn emoties te classificeren. Ik voelde iets maar wist nooit precies wat het was en verwarde het weer met iets anders waardoor ik uiteindelijk verstrikt in mijn eigen netten raakte. Zo verwarde ik elk belangstelling die iemand toonde als een verliefdheid, terwijl ik me misschien alleen gevleid voelde, of vereerd. Dat wist ik niet want soms -ook al bleek het later dat verliefdheid er niet in zat- kreeg ik de liefdes-symptomen zonder dat er echte liefde was. Ik ben net een (mislukte) maizena pudding vol klonters die mam en mijn schoonzus vaak maakten. Echt een war(knoei)boel!
Ik heb Z. tegen mijn wil in gebeld. Bij haar wist ik eveneens niet wat er in me omging als ik aan haar dacht. Ik vond haar een leuk persoon, hoewel als ik met haar sprak haar woorden van lading veranderen. Ze kwamen allemaal negatief terecht op mijn netvlies wat me weer het gevoel gaf om op vlucht te slaan. Dan wou ik aan alles ontkomen, het nare gevoel dat ik weer eens (onbedoeld) gekwetst werd. Ik dacht altijd dat ze uit medelijden warmlijk met me omging als we elkaar zagen. Ze wist dat ik emotioneel niet op familieleden kon rekenen en dat we evenmin lichamelijk contact hadden (regelmatig knuffelen, aaien etc). Wellicht wilde ze als een 'tweede moeder' fungeren; iemand die degelijk om mijn welzijn gaf. Maar soms wist ik me écht geen raad met bepaalde dingen die ze zei of deed. Of ik was ze gewoon niet gewend en trok zo foute conclusies. Ik weet het even niet meer. Wel vertoonde er soms een glimlach op mijn gezicht als ik onze laatste ontmoeting herinner. Hoe ze tweemaal een sigaret opstak en vervolgens het rook schaamteloos mijn neusholtes binnendrong. Ik hoestte nog net niet. Ook haar hartelijke luide lachbuien, die lach-rimpels (pretoogjes) bij haar vertoonden en weer zo aanstekelijk werkten. Waarom moest ik telkens alles kapot willen slaan? Uit bescherming? Om te voorkomen dat mijn eigen gecreeerde illusies te snel tegen me zouden keren? In ieder geval was ze blij met mijn telefoontje en mankeerde niets. We babbelden even bij online tot ze aankondigde naar bed te willen gaan, mij achterlatend in mijn eigen onopgeloste raadsels. |
Categorie: » acta In droefheid, neergekrabbeld door een enigma
:: 01:11
06 november 2005
| Gedachtes in mijn hoofd |
[000] Weet je wel hoe oerlelijk superknap is?
[001] I wished I were not alive, today I wouldn't have to die
[002] If you keep pointing out the bad sides of a person, of course you'll see a monster
[003] Everyone who lives in prison will want to escape
[004] Longing comes with disappointment
[005] I am not going to change the truth to suit you
[006] Do not ask Satan to wear white, he will feel offended
[007] If someone treats you nicely, that doesn't really have to mean they also like you
[008] Being a narcist will protect you
|
Categorie: » quotes In droefheid, neergekrabbeld door een enigma
:: 15:33
Mam acht me in staat om een eind aan mijn leven te zetten. Gisteren zat ik op bed uit verveling en de eeuwige droevenis op mijn arm te kerven. Ik was van plan om mijn huid beetje bij beetje te doen bloeden, totdat heel mijn arm eronder zat. Het liefst heel mijn lichaam, dat wenste ik zo vaak. Lelijkheid voelt soms als een mankement, als een fout dat straf verdient. Ik zal mezelf nooit voldoende kunnen straffen. Niet veel later kwam ze de kamer binnenstormen waardoor ik snel mijn mouw naar beneden trok en vervolgens zo nonchalant mogelijk een gerieflijk slaappositie zocht om in slaap te vallen. Stel je voor als je net fijn aan het vrijen bent met een leuk persoon en niet veel later wordt je abrupt onderbroken. Wedden dat je achteraf nog zin hebt om door te gaan? Ik ga nooit door, al helemaal niet bij de gedachte dat wat ik deed ongepast was. Wat overblijft is vunzig, onzedelijk en zondig, alsof ik net verkracht ben. Beelden van vroeger komen in hoog tempo naar boven drijven. 'Hoe kon ik het in mijn hoofd halen?' Hetzelfde heb ik als ik niet van mijn huid kon afblijven en het bloed dat eronder verborgen zat die ik dagelijks naar buiten wou halen. Ze ontdekte mij alsnog ondanks mij talloze pogingen het te verhullen, en werd -zoals verwacht- zeer ongerust en dreigde vader te bellen of het C. (mijn broer) te vertellen die op dat moment aan het inpakken was om bij zijn vriendin zijn verjaardag te gaan vieren. Ik bleef doodstil liggen terwijl ze tekeer ging door elke verontrustende gedachte die in elke hoek van haar geest verscholen zat aan me kenbaar te maken. Alles waaraan ik kon denken was of ze van mijn overige resten afstand kon doen als ik er niet meer was. Ik wist dat ze het niet kon vooroorloven een fatsoenlijk begrafenis te regelen, ze had al veel schulden en zou misschien bankrupt verklaard worden door mij. Ik wilde dat niet op mijn geweten hebben en daardoor -misschien- hier, in deze sfeer blijven rondhangen. Aan de andere kant was ik bang dat als er zoiets als een ziel bestaat, ik niet voldoende tijd zou hebben om mij van het weefsel los te rukken. Veel zorgen en frustrerend.
Het valt me op dat er niet veel mensen van mijn afkomst zichzelf verminken. Soms wou ik het niet vertellen, maar mijn accent (doordat ik thuis nauwelijks Nederlands spreek) en schrijfwijze verraadde het soms dat ik toch buitenlander moet zijn. Niet zomaar een buitenlander. Mensen van mijn cultuur waren over het algemeen heel erg materialistisch en vermijden elk contact met (emotionele) gevoelens. Aardse gevoelens worden met open armen ontvangen als het genot betrof of het beschermen van relevante familiebanden of bezittingen. Daar schonk men soms zoveel aandacht aan dat geweld, zelfs de dood een oplossing, of als het antwoord word beschouwd. Ik denk dat dat misschien een reden was waarom ik geen goeie relatie met bloedverwanten heb. Het verschil tussen hen en mij was als dag en nacht. Ik was te klef, te gevoelig, sentimenteel en deprimerend. Verder genoot ik nergens van en had ik geen vriendje (meer). Ik leefde niet, deed niets, had nergens plezier in. Mam vond het verdrietig dat ik vader weigerde te spreken hoewel hij me niets had misdaan en toch wel. Als ik aan hem dacht voelde ik een golf van smerigheid over me heen komen dat zelf geen gloeiend hete bad me ervanaf kan helpen. Mannen. Het was me altijd een probleem. Als ik ooit een man ontmoette dan was het online, waar ik tevens mijn voormalig vriend M. heb ontmoet. Ik zocht niet (bewust) naar liefdes. Ik was alleen bewust van wat er allemaal kon gebeuren, of op mijn pad terecht zou kunnen komen. Ik wilde altijd voorbereid zijn. Toeval zou ik M. niet kunnen noemen omdat we allebei op weg naar Rome elkaar kruisten. Er waren twee wegen die daarheen liepen. Een snelweg en een ander pad die door een oerwoud leek te gaan. We ontmoetten op de snelweg. Op een snelweg gaat alles eveneens snel waardoor het een korte ontmoeting bleek te zijn. Wel eentje die ik nooit vergeten zou. |
Categorie: » acta In droefheid, neergekrabbeld door een enigma
:: 12:46
04 november 2005
XXIX. Raadsel Negentwintig
Het is ontzettend koud en ik voel me oncomfortabel in mijn vel. Ik heb ontwenningsverschijnselen van het leven: barstende koppijn, misselijkheid, enorme vermoeidheid, zere nek en keel, pijnlijke knieën en noem maar op. Dat denk ik, tenminste. Voor het slapen gaan zal ik maar een warme douche nemen en hopen dat ik beter slaap en het minder koud heb. Ik ben gestresst omdat ik deze klachten al dagen heb en ze willen niet overgaan. Het weerhoudt mij om dagelijkse dingen te doen. Ik ben momenteel online, ook wachtende om een vriendin die niet zal komen en ben constant aan het rillen en hijgen. Een paar uren geleden had ik weer droevige buien en heb veel pudding zitten eten. Het is een feit dat ik een eetstoornis heb. Het is in ieder geval niet gezond. Ik weet niet wat anders te doen. Als ik niet eet dan blijf ik denken, treuren, me alleen voelen. Als ik eet dan hoef ik nergens aan te denken dan het eten zelf of de smaak ervan. Op een gegeven moment begon ik te huilen omdat het duidelijk is dat als ik zo doorga dat het me niet goed zal doen, vooral als ik aankom. Volgens mij is deze periode echt een dieptepunt in mijn gehele bestaan. Ik ben niet meer geaard maar ben oncontroleerbaar ergens in de lucht aan het ronddwalen. Ik ben op onbereikbare hoogtes. Straks barst ik weer in tranen uit. Het bevestigt het alleen maar.
Spoedig moet ik opkrassen want broer komt zo weer thuis. Elke werkdag. Geen idee wat hij met zijn verjaardag van plan is te doen of wat er in de weekend gaat gebeuren. Het interesseert me niet. Ik wil er alleen voor zorgen dat ik al slaap wanneer hij er is zodat ik hem niet hoef te feliciteren. Ik kijk niet uit naar de weekend. Misschien is zijn vriendin dan hier en begint hij weer met zijn poeslieve gedoe dat we goeie broer en zuster zijn wat niet zo is. Mijn moeder vertelde me dat hij over mijn automutilatie met zijn vriendin gesproken heeft. Ze legde deze situatie aan mij voor. De moeder van zijn vriendin schijnt ook krassen op haar armen te hebben. Dat wist ik allang omdat broer zijn mond nooit kan houden. Toen mijn moeder bij haar op bezoek was en de krassen zag, antwoordde ze: 'Jouw dochter is ook zo, hè?'. Niet verbazend omdat broer al vaak van die nare streken wil uithalen door mijn mouwen omhoog te trekken terwijl hij zijn vriendin roept. Ze moet het op de een of ander manier weten. We spreken elkaar nooit. Het maakte me wel woedend. Wie weet wat voor onzin hij allemaal over mij vertelt. Mijn moeder reageerde met: 'Waar heeft u dat gehoord?', waarop ze antwoordde dat ze het zelf had gezien terwijl ik haar helemaal niet ken. Het was voldoende voor me om te weten dat ik ooit onderwerp van gesprek was bij hen thuis, dankzij mijn oh-zo lieve broer. |
Categorie: » acta In droefheid, neergekrabbeld door een enigma
:: 20:57
Het regende verschrikkelijk hard buiten. Ik wachtte op mijn moeder die boodschappen was gaan halen. Ik keek buiten en zag hoe er een enorme plas water zich vormde en als een golfje opsteeg door de wind om later weer neer te dalen. Mijn moeder kwam ongedeerd en droog binnen tot mijn verbazing. Ze gaf me wat restantjes van een bakje friet die ze gekocht had. De vriendin van mijn broer lag samen met hem in bed te slapen omdat het zijn verjaardag was.
Ik had ruzie met mijn oudste broer en verdedigde een meisje. Een leraar had haar ook mishandeld, waarna ik onmiddelijk naar haar toeliep om haar arm te wrijven, waar ze op de grond lag terwijl ze protesteerde maar uiteindelijk toch toegaf. Ze bleek achteraf moslim te zijn en wou met me buiten de stad gaan om iets te halen. Het is er niet van gekomen. |
Categorie: » dormir In droefheid, neergekrabbeld door een enigma
:: 08:45
XXVIII. Raadsel Achtentwintig
Het is mijn broer's verjaardag vandaag. En zoals elke ochtend ben ik vroeg wakker omdat ik niet verder of te lang kan blijven liggen. Ik ben moe van mezelf, en rusteloos. Moe van het wachten en ik mis M. De hele avond zat ik zijn naam in bed te prevelen. Ik kan hem niet echt met rust laten. Hij moet het me vergeven. Er komt wel een tijd dat misschien dit alles over zal gaan. Ik wacht er maar op... ofschoon ik wanhoperig werd als de dagen zo traag voorbij schoven als een slak. Als je aan het wachten bent dan gaan de minuten en sekondes altijd niet snel genoeg.
Een paar dagen geleden ben ik lid geworden van een forum voor zelf-verwonderaars. Het is nogal actief. Toch voelde ik me al gauw een buitenbeentje. Waarom heb ik mij überhaupt geregistreerd als ik niet graag mijn verhaal deel met anderen? En wat zouden ze zeggen als ik over mezelf begon te praten? Niets anders zeker dan wat ik vaak overal las zoals 'wat een verhaal, meis. Goed dat je het van jezelf afschrijft', met daarachter de zo gehate 'sterkte'. Ik vond dat ik geen medeleven nodig had. Liever heb ik geen -van deze- woorden, maar iemand die zijn bekommering toonde met daden; met een knuffel, luisterend oor. Alleen heb ik zulke mensen in het waakleven niet... Woorden zeggen zo weinig. Voor ik iets wil schrijven of zeggen peins ik mezelf gek over de meest geschikte woorden om te gebruiken, rekening houdend met het effect dat ze kunnen hebben. Ze zijn vaak niet zo bedoeld zoals ze soms worden genomen. Vaak zeg ik dan maar niets. Woorden geven alleen een glimp van mijn interesses, verleden, identiteit, meningen weer. Wou je me echt kennen of me begrijpen dan moest je mijn woorden niet nemen zoals ze zijn. Raad de code van het slot en je zou toegang verkrijgen naar de einde van alle raadsels in mijn ziel.
Dat dit dagboek door iedereen kon worden gelezen heeft me ook tegengehouden om van alles te vertellen. Een nadeel van het Internet is dat je in een oogwenk zó aan informatie van mensen kunt komen. Het leek een mogelijkheid om telkens andere emailadressen aan te nemen of gewoon nergens een emailadres achter te laten. Eigenlijk was ik van nature discreet. Aandacht bracht me van mijn stuk en oefende teveel druk. Anderen wilden dat je hen bleef boeien terwijl ik alles behalve interessant ben. Ik wilde niet voor iemand's plezier zwoegen. Dat maakte me in korte tijd zeer ongelukkig als ik zag dat mijn eigen wensen op de tweede plaats blijven steken. Sommige gingen het zelfs als een vanzelfsprekendheid zien waardoor hieraan ontkomen enorm moeilijk voor me werd als je niemand wilt krenken of teleurstellen. Zie je de tegenstrijdigheid? Het kan me schelen en het kon me niet schelen. Of ik was iemand die probeerde nergens verantwoordelijk voor te zijn. Of ik was een lafaard. Ik weet wel dat stilte en afzonderlijkheid heel veilig kan zijn. Maar op den duur was het onleefbaar. |
Categorie: » acta In droefheid, neergekrabbeld door een enigma
:: 08:37
03 november 2005
Een grote golf kwam in ons richting toe. Ik voelde dat het me nog net niet met zich mee heeft genomen omdat ik een wil had om mijn moeder in veiligheid te brengen. Dit is de tweede keer dat ik het droom. Ik herinner de rest van deze droom niet dan dat ik rende voor mijn moeder's leven anders had ik mezelf laten meevoeren in de oneindigheid van de zee.
Een Nederlandse vriend van me gaf me een cocktail met alcohol erin die rood was. Alleen was hij niet hoe hij in het echt eruit ziet. Ik vroeg hem wat er met zijn haar gebeurt was omdat hij blond is, maar nu was hij donker bruin. Ik kan me niet herinneren wat hij terugzei... dan dat ik blij was hem te spreken. |
Categorie: » dormir In droefheid, neergekrabbeld door een enigma
:: 19:48
XXVII. Raadsel Zevenentwintig
Terwijl ik door het kleine bos achter ons flat samen met mijn moeder loop, komende van de winkelcentrum waar we een paar boodschappen hebben gedaan, schiet de gedachte me te binnen hoe iemand zich zou voelen doorboort te worden door een kogel. Een zeer rare gedachte, maar ik probeerde het me zo goed mogelijk voor te stellen hoe een harde kogel zich door jouw jas, kleren heen, in jouw huid binnen perste en mogelijk aan de andere kant weer uit vloog. Zou je dan het gevoel hebben dat er een wind door je heen waaide als er een stevige wind was? Het doet me denken aan een scène uit de film Death becomes her, waar Goldie Hawn een gapende gat (of hol) krijgt door een jaloerse Meryl Streep die haar met een geweer neerknalt. Ik dacht dat je het kon vergelijken met een pestkop die met een stevige worp een steen naar je toe gooide. Het zou prikken of branden en de pijn zou in sterkte toenemen. Wellicht door het enorme bloedverlies zou je het plotseling of langzaamaan koud beginnen te krijgen. Dat is als je niet bewusteloos bent...
Een ziek gedachte... maar ik heb altijd mensen 'bewonderd' die stervende waren. Voor mij leken ze mooier uit te zien terwijl ze de wereld vaarwel wenste, omwikkeld door een hoeveelheid bloed hun lichaam achter zich lieten. Zo vond ik Danny die aan het eind in American History X stierf zo mooi eruit zien in de armen van zijn broer die helemaal van streek trachtte zijn ziel weer in zijn lichaam te krijgen. Het zou nooit het geval zijn. Ook Eric Draven in de film The Crow, waar hij op het graf van zijn geliefde rust die hem uiteindelijk komt halen. Ja, als er een ding was waar ik veel naar heb uitgekeken dan was het om in de veilige armen van iemand die mij mocht, heen te gaan. Dat zou nooit gebeuren. |
Categorie: » acta In droefheid, neergekrabbeld door een enigma
:: 19:37
02 november 2005
XXVI. Raadsel Zesentwintig
Volgens mij was ik polyamoreus zonder dat ik het zelf wist of kon/wou toegeven hoewel ik allang de regel naleef dat liefde in meervoud -zoals ze dat mooi zeggen- niet bestaat. Niet als die tweelingziel-achtige liefde, waar jouw hart het stukje is die het ander, alleen één complementeert. Hoe meer ik mezelf bestudeerde, scheen het dat ik verliefd op de hele wereld kon worden. Nu wil ik niet klef gaan doen zeggende dat ik veel liefde te geven heb of iets dergelijks. Ik geef wel veel om anderen, zelfs mensen die me niet kennen. Dat was mijn zwakte: gevoeligheid. Wat ik nu voelde was dat ik in staat was om tegelijkertijd veel mensen leuk te vinden of vlinders in mijn buik voor hen te voelen. Nee maar, of ik was enorm aan het hallucineren. Dat moest wel. Je kon me zo in de zevende hemel krijgen en daarna iets heel stoms of onbelangrijk doen waardoor alles dat ik voelde in een keer wegebde. Het bracht een grote woede in me teweeg dat ik dat mooie beeld dat ik van je had, helemaal kort en klein kon slaan met mijn giftige, harde woorden. Ik kon wreed zijn eenmaal ik gewond was. Als een stier die reageert op het rode kleed. Zo was ik. Heel onvoorspelbaar, explosief en onredelijk. Of ik leefde teveel in mijn gedachtes waar het meest zich afspeelde dan in het waarlijke leven dat ik zoveel ging voelen of dacht te voelen wat helemaal nooit heeft bestaan.
Een goeie vriend van mij -de enige, goeie, beste online vriend die ik ooit heb gehad, ongeacht dat ik hem soms niet zo heb behandeld- heb ik na een tijdje in de steek gelaten nadat ik lang zijn vertrouwelijke, luisterend oor was geweest. Natuurlijk had ik enorm spijt, maar bleef mezelf hardnekkig vasthouden aan de pilaren van afzonderlijkheid totdat de eenzaamheid te machtig voor me werd. Ik wou ook over mijn zorgen, pijn, leed praten met hem, alleen durfde ik dat niet. Ik was bang dat hij zou denken dat ik me aanstelde of dat wat ik voelde triviaal was. Alleen als ik een tijdje gescheiden van iemand leefde, zag ik hoe erg ik hen miste of hoe belangrijk ze voor me waren. Uitgezonderd van een vriendin die dacht een elastiek in handen te hebben. Nu wou ik hem terug, zijn grapjes... zijn eerlijke woorden en gevoelens horen, hoe kort ze ook waren. Wat ben ik toch een zeer hebzuchtig persoon. Ik wil altijd heel veel en dat is enorm fout van me. In mijn email die ik vandaag naar hem terugschreef vertelde ik hem hoe angstig ik was om mijn ziel aan hem bloot te leggen, uit angst dat hij me zou onderschatten of niet genoeg aandacht, genegenheid aan me zou geven. Vanzelfsprekend heeft dit te maken met de manier hoe ik ben opgegroeid. Emotioneel waren mijn ouders nooit voor me. Als ik ergens bang voor was en niet naar bed durfde te gaan, moest ik leren dat ik een groot meisje was en alleen in het donker móet slapen. Soms kon mijn moeder even bij me zijn, dat was als ik geluk had omdat ze even iets moest naaien. Zo kon ik sneller in slaap vallen, anders moest ik mijn demonen zelf en alleen confronteren.
Wellicht heeft dat me tot een jaloers persoon omgetoverd die het niet hebben kan te worden genegeerd dus negeerde ik de persoon uiteindelijk om te voorkomen zelf genegeerd te worden. Ik maak een rommel van alles dat juist natuurlijk en normaal is, en die mij daarna veel moeite kost om te repareren. Dit is de tweede of derde keer dat het gebeurt, dat ik iemand die heel goed voor me is, gewoon laat barsten. Het zijn lieverds. Twee van hen -inclusief mijn vriend- bleven toch nog wel open voor me staan. Ik kon wel janken toen hij me schreef. Ik verwachtte dat hij ziedend zou zijn of me gewoon zou (proberen te) vergeten. Ik was wel degene die hem teleurstelde. Het was lief van hem om aan me te (blijven) denken... Nu was er iets in me losgemaakt die niet te verwoorden is. Een soort oprechte dankbaarheid, en genegenheid. Vooral een zachtheid... De kennis dat hij me als meer zag dan een gewone vriendin, suste mij. Vaak vertelde ik hem dat het niet mogelijk kon zijn tussen ons, of gaf hem dat gevoel... Misschien was ik door deze gebeurtenis bekeerd? Het was niet te verhelpen want op het moment voelde ik me niet zonder redenen toch zeer kut. |
Categorie: » acta In droefheid, neergekrabbeld door een enigma
:: 20:54
XXV. Raadsel Vijfentwintig
Herfst is er. Vroeger zou ik het met open armen hebben verwelkomd maar vandaag is alles anders. Of dit jaar. Lang heb ik de bomen nagekeken, nu waren ze kaalgeplukt. Hun kledij waren van hun lijf gerukt door de harde wind die hen jaarlijks leek te willen verkrachten. Terwijl ik mij een weg baande naar de supermarkt werd ik me mijn zelf-verachting meer gewaar die sneller werd opgeroepen eenmaal ik met de mensen om mij heen mengde. Ik zag anders uit dan hen. Het merendeel van inwoners van deze stad leek altijd met de mode mee te lopen, of op de een of ander manier van me te verschillen. Ik had ook niets gemeen behalve een vlees om mijn geraamte heen. Het winkelcentrum trok verscheidene mensen aan met verschillende doelen. Voor de dagelijkse boodschappen, ontmoetingen, of wandelingen. Ik ontmoette mensen die zo in zichzelf gekeerd haast over me heen konden lopen, of onbeleefd de weg versperde of tegen me aanliepen zonder pardon te zeggen. In het algemeen waren we allemaal wel ongemanierd, anderen lieten we links liggen door onze eigen zorgen die ons bezorgd en bezig hielden.
Het bulldog-achtig gezicht van de cassière die me nakeek was alles behalve vriendelijk toen het mijn beurt was om af te rekenen. Haar humeur verpestte haar gelaatsuitdrukking meer, vond ik zonder te overdrijven. Goh, volgens mij was ze al die jaren dat we boodschappen in dit supermarkt kwamen doen, boos. Met een bonzende hart -eenmaal gevoelig voor mensen met een humeur- toetste ik de pincode in om met mijn moeder's bankpasje te betalen. De kassabon -waarop ik wachtte- werd bijna met een klap op de toonbank voor me neergezet zodat ik het zelf kon oppakken. Ik vertrok zonder dat ze afscheid van me had genomen zoals ik die 'nog een prettige dag verder'-dreuntje gewend was. Ze was alweer begonnen met de afrekening proces van een andere klant, die waarschijnlijk dezelfde onverschilligheid zou ondergaan. |
Categorie: » acta In droefheid, neergekrabbeld door een enigma
:: 19:56
wie ben jij?
Ook al heb ik geprobeerd om mijn log niet bekend te maken, als er toch een ziel voorbij draaft zou het leuk zijn om te weten wie of wat die zielen zijn. Hier een paar vragen die jullie kunnen beantwoorden of overslaan. Doe gerust wat jou plezierigt.
1. Wie ben jij?
2. Waar kom je vandaan?
3. Hoe ben je in dit enigma verzeild geraakt?
4. Wat voor wijze les uit jouw leven kun je aan mij doorgeven?
5. Wat vinden anderen aan jou zo'n raadsel?
Hele rare vragen, van een raar mens. |
01 november 2005
Ergens gingen mijn schoonzus en ik samen een paar ringen verpanden. Ik weet niet precies wat er gebeurde, echter zag ik mezelf op een gedeelte van een van de ringen kouwen. Ik had het ijzer/metaal zelfs ingeslikt. Er ging iets mis, want uiteindelijk zag ik haar verdrietig terwijl ik haar de ring met een edelsteen overhandigde. Het was stuk. We gingen ieder een eigen kant op, verdwijnend in de menigte.
Gisteren slachtte ik een heleboel vampiers af, een paar mensen verdedigend. Zeer onsmakelijk. |
Categorie: » dormir In droefheid, neergekrabbeld door een enigma
:: 16:27
XXIV. Raadsel Vierentwintig
Het is alsof mijn levensverhaal uitverteld is. Er was niets interessant of boeiends meer aan te bekennen. Voor mij viel er niets meer om hier te zeggen. Al dagen, weken zwerf ik doelloos rond het huis, bezoek willekeurige websites elke keer dat ik de computer aandeed, of logs waar ik een paar woorden in me opneem die later al aan mijn aandacht ontschoten zijn. Recentelijk is de overbodigheid, het gevoel dat ik een derde been ben voor familieleden versterkt. Ze zouden het beter redden als ik niet bij hen leefden. Ik wist dat ik de levende bron van ruzies en onrust was. Iedereen scheen zich aan me te ergeren, of vond dat me iets mankeerde (natuurlijk). Ik zocht zo nu en dan de slaapkamer op waar melancholie gestaag mijn gedachtes en omgeving opvulde totdat ik vloeistoffen opkotste. Of ik zocht naar eten om de droevenis in toom te houden. Ik probeerde iets te doen voor de afleiding maar ik voelde me doodop. Sliep ik, werd ik met pijnlijke plekken wakker alsof mijn dromen echt gebeurd zijn. Vooral de vermoeidheid was mij een last, want slapen kostte me een hoop energie. Het was tevens alsof ik dit vleeskleed die tientallen kilo's woog, op mijn rug of schouder met me mee sjouwde. Ik wou het neerleggen, eruit stappen. Het werd me te ondraaglijk. Ik kon niet meer. Het zat er bijna op -daar hoopte ik vurig op. De verveling die me elke dag volledig in beslag nam, bracht me zover om maar aan een aantal reacties te werken waar vele 'vrienden' op zaten te wachten. Ik had geen interesse meer om met hen te praten, echter zou ik me meer aan mezelf gaan irriteren door de passiviteit. Ik ben volledig de weg kwijt in deze leegte.
Ik voelde het al. Het gejoel, vreugde en vrolijkheid die met grotere stappen dichterbij kwamen. De feestdagen. Op televisie zag ik dat ze al de zwarte piet costuums uit de klerenkast hebben getrokken speciaal voor de komende maand. Ik dacht dat ik grandioos over mijn nek zou gaan. Wat voelde ik me misselijk bij de gedachte al van de zingende, blije kinderliedjes en het mierzoete gepraat van Sinterklaas die telkens als een serie klonen uit de dood leek te herrijzen voor een dag uit december. Het hielp te zeggen dat ik nooit echt een feestdag heb gevierd. Mijn harde confrontatie met de waarheid van Sinterklaas kwam al gauw. Klasgenoten spraken over een Sint die hen beloonde met kadotjes en verwachtte zijn terugkomst weer eenmaal ze een schoentjes hadden neergezet. Misschien was ik stout geweest? Want ik kreeg niets, ook al had ik een wortel en water neergezet voor Sint's paard. Als we wel iets 'vierden' dan was het omdat collega's mijn vader hadden uitgenodigd of omdat onze tantes uit medelijden ons niet buiten spel wilden laten. De magie en de lol was verdwenen met de kennis dat Sinterklaas niet bestond, en mijn ouders die blijkbaar niet goed wisten hoe kinderen op te voeden. Over de jaren naarmate ik groter en wijzer werd, zag ik in hoe weinig het mijn ouders kon schelen ons fatsoenlijk te behandelen, met liefde en zorg met ons om te gaan. Geen wonder dat wij -als hun kinderen- allemaal het verkeerde pad hebben bewandeld, of het nou op studie, psychisch, sociaal, materialistisch gebied ligt of niet. Het bleef bij brood op de plank; wees blij en ons dankbaar dat je vandaag te eten hebt.
Als ik van te voren wist dat dit mijn leven zou worden dan zou ik geen moeite hebben genomen om hier te landen. Mijn laatste verjaardag zelfs was een nachtmerrie. Ik kreeg een paar harde (lees: kwetsende) woorden als verjaardagscadeau. Van alle verjaardagen zal wellicht deze het meest in mijn gedenkschrift blijven. Bedankt, mam. Het lijkt dat het enige dat ik van het leven geleerd heb is hoe een slecht leven te leiden, in plaats van het tegenovergestelde. Als iemand een cursus nodig zou hebben hoe je diep ongelukkig te voelen in 3 dagen, dan word ik zonder enig twijfel vast wel aangenomen als cursusleidster. Het is onbeschrijflijk hoe rot ik me voel. Ik heb getracht het in dichtvorm uit een te zetten maar het blijft een mislukte poging. Vrijwel niemand zou ooit weten hoe mijn innerlijke, mentale wereld eruit zag. Ik kan wel zeggen, om je een idee te geven, het was inktzwart. |
Categorie: » acta In droefheid, neergekrabbeld door een enigma
:: 16:12
|
|
